Hong Kong september 2016

Dag 1

Onze vlucht naar Munchen had vertraging. Begint al spannend. We moesten op een Italiaans lijnvliegtuig stappen en de safety instruction waren in het Zweeds of zoiets. ??? Het is toch goed gekomen. In Munchen lopen naar de andere kant van de luchthaven voor de gate naar Hong Kong. Wij waren nog op tijd, onze bagage niet. De piloot was zo vriendelijk om erop te wachten.

Groot vliegtuig, met WC’s  een verdiep lager. Een film gekeken , gegeten, en dan proberen te slapen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zijn we op de maan?

Daarna kregen we ontbijt, het was 14u lokale tijd.

Op de luchthaven, geld afhalen, octopus kaart laden(= smartkaart voor openbaar vervoer) en dan naar het hotel met een expressbus. Hong Kong  here we come!

p1100037_1067x800

We hebben mooi uitzicht op het water, met een brede vensterbank met kussens. We gaan nog moeten vechten voor dit plaatsje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ze zijn erg bijgelovig : niks met 4, dat klinkt hetzelfde als dood in het chinees, dus ongeluksbrenger. Wij zitten dus niet echt op het 23e verdiep, maar slechts op het 19e.

Maar geen tijd voor treuzelen, op naar de eerste activiteit. Met het antieke dubbeldek trammetje naar North Point, om daar de ferry te nemen naar Hung Hom.

Alleen was het nogal traffic jam, en hebben we de laatste ferry gemist. Doel was het klank en lichtshow, maar dat is toch elke avond, dus nog genoeg kansen. Qua volk vinden we het hier redelijk kalm.

In een zijstraatje zijn we een echt chinees restaurant binnengestapt, zonder toeristen. Gelukkig kregen we een vork! En het was lekker.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dan het trammetje terug. We wilden eigenlijk met de bus terug, maar dat was te ingewikkeld.

Dag 2

Vandaag gaan ontbijten met een local. Heel interessant. Wij hebben gisteren zowat alles verkeerd gedaan in het restaurant. De thee die je krijgt als je gaat zitten is niet om te drinken, maar om je bestek en kommetje mee af te wassen!!! Een heel ritueel.

Wij hebben die thee gisteren gewoon opgedronken. Je bestelt dan allerlei gerechtjes, die in het midden van de tafel worden gezet, en je bedient jezelf, van alles een beetje.

Wij hebben gisteren de schotel naar ons toe geschoven en daaruit gegeten. Ze moeten ons daar ongelofelijk slecht gemanierd vinden. Het dim sum restaurant zat vol oudjes, wie heeft er anders tijd om midden in de week uitgebreid te gaan ontbijten.

We hebben allerlei dingen kunnen proeven, en het is meestal lekkerder dan het eruit ziet

Omdat we enige deelnemers van de tour waren, heeft hij aansluitend de middag tour gedaan. Ook al zo interessant. De gids is student Urban Planning, dus perfect om de ontwikkeling van Hong Kong uit te leggen, qua architectuur. Hij leidde ons langs totaal ontoeristische wijken(Tai Kok Tsui), helemaal ons ding dus.

p1210548_450x600

Een pareltje uit 1929: beneden winkel, op het eerste stockage en boven woont de familie.

Hogere verdiepingen springen in om meer licht toe te laten op straat.

Bamboestellingen, ook voor wolkenkrabbers.

p1210637_800x600

Dit wordt afgebroken. We zitten nu op “land reclamation”, en de haven wordt steeds kleiner.

p1210646_800x600

Naarmate de wandeling vordert komen we in nieuwe wijken.

Island Harbourview Towers. Er is een onbekend parkje met uitzicht op Hong Kong.

Na de tour gaf hij ons nog wat tips die ons konden interesseren, nog authentiekere wijken. En een klein pad naar een fantastisch uitkijkpunt, ook nog niet ontdekt door toeristen. Wij dus naar Sham Shui Po.

Lost laundry : als je was van de waslijn valt…

Mei Ho House is van de eerste generatie public housing complexen. Deze werden in H-vorm gebouwd, later werd met andere configuraties geëxperimenteerd.

p1210892_800x600

In het heritage museum krijg je een goed idee hoe de mensen er leefden. We hadden er een “Le Corbusier” gevoel bij.

Het kleine pad, steil naar boven

Ze maken hier bergen van appartementsgebouwen.Dit is geen photoshop maar de bittere realiteit.

Daarna zijn we langs de bloemenmarkt, de vogelmarkt en de goudvismarkt gelopen.

Spotgoedkoop gegeten in McDonalds en dan nog even langs de Ladiesmarkt. Dat was echt toeristisch, veel rommel met veel te hoge prijzen en waar je moet afdingen.

p1220307_800x600_450x600

Genoeg kilometers voor vandaag, met de metro terug naar het hotel.

p1220316_800x600

Waar is al dat volk? Wij vinden het hier tamelijk rustig!!

Dag 3

p1100753_800x600

Vanmorgen met een minibusje naar de ‘peak’ gereden.Je moet daar iets roepen als je het busje wil laten stoppen. Gelukkig was onze halte de eindhalte. Er is een gratis uitkijkterras op de berg bovenop een shoppingcenter. We hadden goed weer dus het uitzicht was spectaculair.

p1100847_800x600p1100845_800x600

Er staat schuin voor het uitkijkpunt nog een hoger gebouw, waar nog een hoger gelegen terras bovenop is, wel tegen betaling. Ook hier weer een heel shoppingcenter door gemoeten om boven te komen. Overal was het uitzicht belemmerd met reclame of panelen enzo om toch maar geen goede foto’s te kunnen nemen zonder te betalen.

p1100957_800x251

Wat verder was er dan eigenlijk nog een gratis uitkijkpunt dat bijna even goed was als het betalende, dus we hebben zeker niets gemist.

Daarna gingen we een wandeling maken rond de berg tot een waterreservoir aan de zuidzijde van het eiland, de andere kant dan het centrum. In het begin zeer aangenaam en makkelijk te bewandelen pad. Ook hier weer mooie uitzichten over de enorme gebouwen. Maar dan moesten we een heel eind dalen en veel trappen doen waardoor het toch wat moeilijker werd.

Wanneer dan eindelijk aan het reservoir aangekomen te zijn viel dit toch wat tegen, er was eigenlijk vrij weinig te zien.

p1110033_800x600

De bus teruggenomen naar Kennedy Town om daar de metro verder te nemen tot aan de pier Sai Wan Ho om een ferry te nemen naar Lei Yu Mun Village. Onderweg nog snel gegeten in iets waar alles enkel in Chinees stond. Maar dan gewoon naar de prentjes gewezen en snel eten gekregen. Uiteraard allebei met stokjes gegeten.

p1220552b_432x600p1110056_800x600

Lei YuMun Village is een klein dorpje met veel paalwoningen. Het bestaat vooral uit visrestaurants.

Het is daar echt een doolhof met kleine weggetjes en oude paalwoningen. En dit vlak naast de gigagebouwen van wel 30 verdiepingen.

Dan verder de bus genomen naar een tempel Chi Lin Nunnery.

p1220877_800x600

Bushalte op de autostrade. We hebben lang op de bus moeten wachten en het was al donker toen we bij de tempel aankwamen. We kregen nog een kwartiertje en dan ging de tempel dicht.

Metro genomen naar om de dagelijkse lichtshow te bekijken. Veel gebouwen hebben hier hun hele gevel volhangen met lichten. Om 20u00 gaan deze dan op muziek. De lichtshow zelf stelde eigenlijk niet veel meer voor dan vergeleken met een paar minuten ervoor. Maar dit was op zich al wel heel mooi.

Daarna met de Star Ferry terug naar Hong Kong Island.

Dag 4

Dave van de kajak had ons gisteren al gemaild dat de tour misschien geannuleerd moet worden wegens tyfoonalarm.

Om 7 uur ’s morgens kregen we telefoon dat er veel wind verwacht wordt, dus niet goed voor beginnende zeekajakkers. Gelukkig zijn we hier lang genoeg en gaan we volgende week.

Aangezien we toch op waren, besloten we naar New Territories te gaan.

p1230059_800x600

Eerst een snelbus, om over te stappen de halte na de tunnel. Die halte bleek op de autostrade te zijn! Daar waren verschillende haltes, alleen niet die van ons. Daar stonden we dan, op de autostrade in the middle of nowhere! Gelukkig zag ik toen een klein voetweggetje naar beneden naar een baan. En daar was onze bushalte, een minibus. De chauffeur was erg behulpzaam want we wisten de richting niet, en ook niet waar we moesten afstappen.

p1230264_800x600

Eerste hebben we  Kat Hing Wai “walled village” bezocht. Indrukwekkend, zeer smalle straatje, met zeer oude huizen en ook wat nieuwere.

De mensen moeten vanalles buitenzetten, wegens plaatsgebrek binnen.

Daarna hebben we nog in de omgeving rondgelopen, een boerendorpje.

p1110615_800x600

Via de busapp vonden we gemakkelijk een bus naar de volgende bestemming. In Yuen Long, een grote stad, zijn we afgestapt , maar eigenlijk was het er zoals in Hong Kong zelf.

p1110626_800x600

Vervolgens een stuk metro, bovengronds. Overal zijn wijken met een stuk of 10 à12 residentiële torens van 30 verdiepingen of meer. Wat een volk moet daar wonen. Maar op straat is het niet zo druk, we vragen ons af waar die allemaal zitten.

p1230329_800x600

Dan hebben we de Ping Shan Heritage Trail gevolgd. Erg verrassend, een pagode, oude tempels…met op de achtergrond steeds die woonblokken.

In een oud dorpje, op sterven na dood in het enige restaurant gaan eten. Er was veel volk, menukaart met foto’s.

p1230411_800x600_450x600

p1230574_800x600_450x600
Overal do’s en don’ts

Na de trail hebben we nog een ander transportmidden uitgetest : de Light rail train, een chique benaming van een tram. Goed in het oog houden wanneer de mensen betalen(soms is dat bij het instappen, soms pas bij uitstappen, soms allebei). Weer massa’s gigantische woontorens.

p1230585_800x600

Eigenlijk waren we redelijk laat aan het “wetland visitor center”, na een uurtje ging het al sluiten. Dus het park in halve looppas doorkruist. Er waren verschillende biotopen aangelegd, dus meer een soort dierentuin, dan natuurreservaat.

Wouter zag op de smartphone dat we een rechtstreekse bus hadden, de halte was maar een paar woontorens verder.

p1230760_800x600

Tussen de spaghetti van autobanen en viaducten, loopt een doolhof vermicelli van voetbruggen en tunnels. De Hong Kongers wachten niet graag aan verkeerslichten, dus los je het zo op.

’s Avonds zijn we nog naar de Dragon Fire festival gegaan, een traditie van 1880. Veel volk, maar stelde niet zoveel voor voor ons, wat rondlopen met een lange draak waarop brandende wierookstokjes zijn gestoken.

Aan de overkant was ook nog een lichtshow. Daar zijn de Hong Kongers helemaal wild van.

Dag 5

Vandaag Double Haven tour geboekt bij een Hollander die in HK woont, een tour met de boot via verschillende eilandjes, een paar van de 262. Hong Kong bestaat uit 40% natuur.

Vroeg moeten opstaan, want het was meer dan een uur metroën. Daar aangekomen, geen Hollander te zien. Wij een beetje ongerust, want hij had ook niet op de laatste mail geantwoord. Dan maar bellen, ja hij was onderweg. Met het boeken vond ik hem ook al niet zo stipt, en nu was hij te laat, niet echt professioneel, zeker niet voor een Hollander. Maar goed, de boottocht kon beginnen.

p1230996_800x600

Lekker fris, en onze voeten konden rusten! Uitstappen aan een eerste eiland voor een korte wandeling.

Daar liep het weer fout: we waren niet waar hij dacht te zijn, door het struikgewas (ikke mijn broek gescheurd) en één van de kinderen in een dazennest getrapt en had tientallen steken! Die krijsen, een volwassenen er naartoe, ook twee beten. De gids toonde geen interesse voor het ongeval, bood geen hulp. Het jongetje was er heel slecht aan toe, brulde heel de tijd. Maar de gids ging gewoon verder met zijn tour. Wij hebben al spijt dat we nog een tour met hem geboekt hebben.

p1240073_800x600

De uitstap was voor de rest wel erg goed, elk eiland was anders, bewoond, onbewoond of verlaten.

p1240211_800x600
Lunch met kip

p1240372_800x600

De verdwenen rijstvelden worden terug aangelegd door erfgoedorganisaties.

p1240394_800x229

p1240566_800x600

Hoogtepunt voor de Chinezen : het oog van de eend (met veel fantasie)

Na de tour de bus terug richting hotel en onderweg, als we moesten overstappen in Sai Kung, het stadje bezocht. Genre Blankenbergen, lekker druk vandaag, het was een feestdag.

Vis koop je aan de kade, rechtstreeks van de vissersbootjes. Je aankoop wordt in een net aangereikt, en je legt het geld in het net.

Op de dijk het ene seafoodrestaurant na het andere. Precies een kermisattractie : je kiest je vis uit het aquarium, dat wordt gewogen(voor de prijs waarschijnlijk) en dan wachten aan tafel.

Alles keiduur om te eten, zelfs in de zijstraten. Ik zag iets goedkoper, het probleem was dat de kaart enkel in Chinees was zonder foto’s. Gelukkig kregen wij een Engels menukaart. Natuurlijk hebben we fout besteld : allebei hetzelfde, en dat verstonden ze niet. Normaal bestel je vanalles, de schotels staan in het midden en je schept in je kommetje. Achteraf kregen we een glas warm water. Wat moesten we daar mee doen???

Dan onze volgende bus, tot aan een metrostation, dan de metro naar het hotel.

Dag 6

In de voormiddag een Free Walking Tour gedaan. Deze startte slechts enkele metrohaltes van het hotel, dus niet extreem vroeg opstaan en lang onderweg moeten zijn. De gids kon goed Engels en was interessant om naar te luisteren, wat een verschil vergeleken met de eerste indruk van de Nederlander. De tour begon in de moderne buurt met een uitleg over het heden van Hong Kong. Naarmate de Tour dan vorderde gingen we steeds meer terug in de tijd. Van het heden, naar de koloniale tijd, tot het Chinese gedeelte. Het zat allemaal wel goed in elkaar.

Na de tour stelde de gids voor om een restaurant voor om te gaan lunchen voor diegene die wilden. We zijn dan met de hele groep gaan eten, de gids kon echter niet mee eten want had nog een afspraak. Echt iets voor locals, hier kom je alleen als toerist niet. Dit keer wel genoeg eten besteld (in tegenstelling tot bij de Nederlander).

Daarna moesten we zelf nog een wandeling in elkaar steken. We hadden wel al veel gezien met de gids dus het was even zoeken wat we nu nog juist moesten zien. Speciale winkels waar ze alles in papier namaken om te offeren; auto’s, huizen, juwelen, iphones, radio’s,… Maar ook geld, goud en zelfs allerlei maaltijden.

Ze hebben hier een oud gebouw van de politie, Police Married Quarters, omgebouwd tot shoppingcenter voor jonge creative designers. De oude appartementen voor de politiemannen met hun families zijn nu winkeltjes geworden. Heel mooi gedaan. Heel leuke dingen, maar net iets aan de dure kant.

Er lopen hier een hele reeks van roltrappen door de stad. ’s Morgens gaan ze naar beneden, daarna  veranderen ze van richting en gaan ze naar boven.

De groene moskee.

Dan naar een gratis dierentuin midden in de stad geweest. Ze hebben hier eigenlijk enkel vogels, schildpadden en apen.

Terug langs Duddellstreet voor de feeërieke gasverlichting (slechts 4 lantarens en veel lichtreclame op de achtergrond)

p1250273_800x600

Dag 7

We hebben gisteren getwijfeld of we nog een free tour zouden doen of niet. Ze beloofden “hidden gems”, maar wel in dezelfde wijk als dag 6. Ik heb laat gemaild, en geen antwoord meer gekregen. Op de meeting point was niemand te zien, niet geheel onverwacht. We hebben dan mijn waypoints afgelopen, zeker ook mooie “gems”

p1250369_800x600

Het antieke dubbeldek ’ding-ding’trammetje, hebben we dikwijls genomen.

Aan Central was het overrompeling van Filippijnse vrouwen, inwonende meiden die zondag vrij hebben en elkaar ontmoeten aan de metro uitgang.

Ze doen elkaars  nagels of haar. En ze hebben wel een zus of nicht die ook wil komen. Eigenlijk is het pure slavernij, ze krijgen niet eens het minimum loon, maar in hun thuisland is helemaal geen werk of toekomst.

p1250459_450x600

Aan de Peak tram kregen we bevestiging dat je beter met een minibus gaat, wat een file.

In Hong Kong Park  is een reuze volière met een mooi aangelegd tropisch oerwoud en vogels.

Een paradijs voor vogelspotters. Alleen is zo’n lens echt niet nodig, de vogels zitten op 1 meter van u.

p1250595_800x600_450x600

Een uitkijktoren in het park, echt niet onoverkomelijk.

Daarna de serres bezocht. Het was er frisser dan buiten!

Levendig voorgesteld.

p1250571_800x600_450x600

Ze lopen rond met een handventilator, zelfs de politie.

p1250462_450x600

Je mag bijna nergens roken, ook niet in openlucht.

Lekker fris!

Daarna zijn we een chique gebouw binnengelopen,the Asia Society,  maar we waren niet zeker dat het voor publiek open was. Er zat nu een NGO, erachter waren de oude gebouwen van een explosieven opslag, mooi in combinatie met moderne architectuur.

Hier komt geen kat.

p1130979_800x600

Daarna verder in Wan Chai, nog een oude wijk, gedoemd om te verdwijnen.

Zo wonen ze nu, telkens wijken van 10 à 12 dezelfde torens. De meeste gezinnen hebben maar 1 kind, educatie is hier heel duur.p1250729b_758x600

Bij tijdschriften krijg je papieren zakdoekjes. Iedereen heeft een snotneus, wegens alle airco’s die veel te koud staan.

p1250759_800x600_450x600

p1250795_800x600_450x600
Detail voor elekticiens

Hier en daar zijn wat oude gebouwen bewaard en soms gerestaureerd. Het belang van erfgoed is pas een paar jaar geleden ontdekt.

p1250827_800x600

Bovenop een gerestaureerde garage hebben ze toch nog een wolkenkrabber gekregen.

Tesla en andere extreem dure auto’s zie je regelmatig rondrijden.

p1250860_800x600_450x600

Overal waarschuwingsborden, voor alle denkbare en ondenkbare toestanden.

p1250893_800x600

Het grootste elektriciteitsverbruik gaat naar airco’s.

p1250965_450x600

Afhankelijk met hoeveel man je bent, passen ze de tafelbladen aan in het restaurant.

p1250979_800x600

Overvolle vuilbakken is een probleem. Nu heeft de regering voorgesteld om de vuilbakken weg te halen…

Time Square, in Hong Kong

Eén van de zovele shoppingcentra, wij kunnen daar niks kopen, alleen dure merken. Maar ik moest naar het toilet, zelfs daar super de luxe. Na elk gebruik werden zelfs de kranen gepoetst.

Onder de brug van Canal Road East kan je volgens oude rituele onheil laten verdrijven.

Ze kloppen een papieren tijger, die het ongeluk symboliseert, aan stukken. Gek dat er ook jonge mensen zich aanbieden.

Verder naar “Green House”, een typisch tong lau gebouw dat nu aangepakt is geweest en zelfs het award ” design of the preserved buildings” heeft gekregen.

p1260036_800x600

Geen boeken over Hong Kongse architectuur.

Het was alweer donker als we terug waren, nog even langs het parkje voor ons hotel, aan de waterkant.

p1260072_800x600

Dansen met de tablet in het park.

Dag 8

De metro ingang is vlak bij ons hotel, het perron zelf is zeker 10 min stappen, ondergronds.

Ik weet niet wat de meerwaarde is om een medewerkster met bord en pijl onder het vaste bord met pijl te zetten.

p1260138_800x600

Britse invloeden zijn op vele plaatsen nog zichtbaar.

p1260408_800x600

Wouter komt bijna met z’n hoofd tegen het plafond.

De eerste stop is de 10.000 Boeddha tempel in Sha Tin.

Wilde apen, waren we een beetje bang van, ze leken  agressief.

Een hele klim tot de tempel  en pagode en andere gebouwen. Indrukwekkend. We denken dat er meer dan 10.000 beelden staan.

p1140579_800x232

p1140593_800x600

Moet ik echt al die trappen terug naar beneden?  Is er geen lift?

Daarna zijn we langs Ikea gegaan. Een kleinere versie dan bij ons. Wel veel duurder.

p1260356bis_549x600

Maar ideaal voor de kleine flats hier.

Breien in de zetel, liggen in de bedden. Je moet toch uittesten voor je koopt…

Ook het restaurant was mini.En iedereen neemt 2 schotels, op z’n chinees. En ze moeten met vork eten!!!

Het was de bedoeling om in Sha Tin fietsen te huren, maar we waren achter op het schema. Daarom hebben we de metro naar Tai Po genomen om daar fietsen te huren en een kortere tocht te maken.

p1260433b_800x446p1260455b_800x315

Langs alle kanten “new villages”

Wandelpromenade met uitkijktoren.

Hier is een uitgebreid fietsennetwerk, zoals in Holland. Maar het is niet de bedoeling van fiets-o-strade. Bij het minste snelheidsbeperkingen.

Vliegers oplaten is een serieuze bezigheid, met professioneel materiaal.

Een gated community

Sam Mun Tsai New Village, het oude is verdwenen in het waterreservoir

Vervuild water en strand, met vis”farms”. De vis wordt meestal elders gevangen, maar hier in netten uitgezet in de sterk vervuilde zee. Nooit vis eten!!!

p1260555_800x600

De rijkste man heeft een eigen tempel gebouwd met gigantisch beeld.

Tai mei Tuk aan het waterreservoir is het eindpunt van de fietstocht.

Nog genieten van de zonsondergang.

De bus terug en in Tai Po overstappen. Daar eerst nog wat rondgelopen en een eierwafel gegeten.p1260731_800x600

Verder naar Hong Kong, en afgestapt aan Causeway Bay. De winkels zijn laat open, tot 22uur of later.

Met het trammetje terug naar het hotel.

Dag 9

Vandaag kajakken. Opgestaan met slecht weer, regen!

We moesten de ferry naar Lamma eiland nemen, een half uurtje varen, tussen andere grote en kleinere ferries en reuze containerschepen. Ik denk niet dat hier vaarregels bestaan, iedereen vaart kris kras door elkaar. Wel eng, zo ineens voor een containerschip.

Op het eiland werden we begroet door Dave. Er waren nog 2 andere jonge gasten voor de tour. Het werd al snel duidelijk waarom Dave tegen plastiek is, wat vervuilde stranden!

Strandrestaurantjes, de Hong Kongers trekken zich niets van het vuil aan.

Dit is een voorbeeld van zinloze verpakking.

Dan omkleden en duidelijke instructies.

Om de kajak gewoon te worden mochten we tussen de visfarms peddelen.

Dan in open zee, tussen de grote schepen. Die maakten golven van wel 3 meter hoog! Dave gaf duidelijke instructies wat we dan moesten doen. Het eiland is mooi.

Aan land komen is ook al niet simpel.  Uitgeput, maar fier dat ik het gehaald heb. Lunch en daarna moesten we met het gerief te voet terug, door bijna verlaten dorpje.

p1260916_800x600

Achter de berg is een elektriciteitscentrale op steenkool “verstopt”. Met zijn 4 torens dachten de Chinezen dat dit ongeluk zal brengen en  zijn massaal verhuisd. Het dorp in nu bezet door eeuwige hippies en andere artiesten.

Wij zijn alleen naar het noorden van het eiland verder gewandeld, een uurtje wandelen.

Er zijn geen auto’s op het eiland. Mama, pas op! riep Wouter, een grasmachine op komst.

Weer een strand

Gegeten in Yung Shue Wan en de ferry terug.

Dag 10

Van ’ s morgens vroeg al druk heen en weer kerende ferries.(ons uitzicht vanaf hotelkamer)

p1270052b_800x595

Vandaag naar de grootste attractie van Hong Kong : de Big Boeddha

Met de bus naar Lantau eiland, via de haven en Tsing Ma brug.

Nieuwe wijken met namen klinkende namen zoals Seaview Crescent, Coastal Skyline, Caribbean Coast phase 2…

We gingen met de kabellift naar boven. Vergeten dat een paar honderden Chinezen dat ook op hun bucket list hadden staan… een eindeloze wachtrij…

Wat anders kan je doen dan gamen in de rij? Nog eens lachen naar het vogeltje.

Eens in de cabine was het wel de moeite.

Nieuwe brug-tunnel-brug naar Macau, een gokparadijs. Jammer dat we te weinig tijd hebben om hier te wandelen.

Na de kabellift kom je in Ngong Ping village. Niks dorpje, alle huisjes omgebouwd in souvenirwinkels, restaurants en selfie opportuniteiten.

Na een kilometer of zo kom je aan het doel. Ongeveer toch, eerst nog wat trappen.

Daarna langs het klooster. Erg mooi, maar ook erg vervuilde lucht.

Je kan een vegetarische maaltijd krijgen in het klooster, maar dat vonden we nogal duur. Wij zijn in een overprijsde snackbar gaan eten.

Dan wilde ik echt weg uit dat toeristisch oord, de bus op naar Mui Wo, langs de kust, waar we de ferry naar Central konden nemen.

p1270412_450x600

Eén van de vele borden  voor dummies.

In de City Gallery is het urban planning en infrastructuur museum, met maquette, video en interactieve panelen. Zeer interessant.

Er kan er nog eentje bij.

Op Golden Bauhinia Square was het net de ceremonie van het neerhalen van de vlag.

Is dat de normale procedure, zo opfrommelen?

In Wan Chai hebben we de Star Ferry naar Kowloon genomen.

Een snelle en goedkope hap in McDonald’s, daarna langs Nathan Road naar Night Market.

p1270536_450x600

We moeten toch iets souvenir kopen.

Dag 11

Vandaag zeer druk programma : 3 wandelingen uit de Heritage hiker’s guide. We komen eigenlijk dagen te kort.

Met de metro naar Wong Tai Sin tempel. Aan de ingang kan je voldoende offers kopen.

Er wordt een hele statistiek bijgehouden van de uitgeworpen stokjes.

Regelmatig worden de stokjes verwijderd, plaats voor nieuwe.

p1270690_450x600
Oei, die hebben precies veel goed te maken.

Achter de tempel nog een mooie tuin. Wouter werd dikwijls gevraagd als fotograaf.

Dan het parcours verder.

Woonblokken en woonblokken en woonblokken. En toch is het rustig op straat.

Volgende stop is een oude “walled city”, jammer genoeg geteisterd door cyclonen.

Ik denk dat hier daklozen wonen. Er zijn er zo’n 1500, wegens te hoge huurprijzen. En de HK regering doet er niets aan, liever geld spenderen aan een weinig zinvolle metro of nutteloze tunnel naar Macau onder het mom van “Sustainable Development”.

Kowloon walled city park, ooit een overbevolkte wijk,met verslaafden en prostitutie, maar ook gewone winkels en brave gezinnen, afgebroken en nu idyllisch park. Maquette hoe het vroeger was.

Rond het park krijgen we een klein idee hoe het vroeger was.

Aan de hand van de bouwstijlen schat je de gebouwen ouder dan ze zijn. De hogere verdiepingen moesten invallen, om voldoende licht tot de straat toe te laten. Een regel waar ze nu zijn van afgestapt.

p1160250_800x600_450x600

p1280045_800x600
Een normale inkom van de woonblokken

p1160310_800x600

Het oude, legendarische vliegveld, waarop ze alweer aan het bouwen zijn.

p1280083_800x600

Veilig aangekomen na  een slalom tussen ferries en grote schepen.

p1280098_450x600

Leg de was maar te drogen op de motorkap.

In Hung Hom een kleurrijke wijk.

Het depot voor vee is gedeeltelijk opgeknapt en er zitten nu artiesten.

Nog een oud typisch winkelhuis “tong lau”. We hebben al gerestaureerde gezien, met hippe winkel of restaurant.

p1160356_800x600_450x600

Verder naar de Tin Hau tempel.

In het park karaoke, inclusief volledige uitrusting.

p1280253_450x600

p1280305_450x600
Lost laundry

Nog een tempel

p1280323_450x600

p1280378_450x600
Altijd oranje licht boven het fruit

Een schip midden in ’t stad?? Nee, een shoppingcenter! Hier waren vroeger wel droogdokken.

p1280421_800x600
Spitsuur
p1160481_800x600
Koloniaal overblijfsel
p1280458_800x600
In Kowloon park : kleinste McDonald’s ooit gezien

Op Nathan Road zijn de bekende Chungking Mansion, ooit gebouwd als chique appartementen. Nu omgebouwd tot goedkope guesthouses, beneden shoppingcenter met bedenkelijke activiteiten. We waren getuigen van een arrestatie. De criminelen werden fier tentoongesteld, de pers was aanwezig.p1280475_800x600p1280487_800x600

De buit : geld(vals?) en wat GSMs.

Het was al laat, veel kilometers in de benen. De metro terug naar het hotel.

Dag 12

Vanavond vertrekken we, maar eerst nog snorkelen.

Met de metro naar University MTR, waar onze Hollandse gids weer mooi een academisch kwartier te laat was. Samen met nog een franse expat met de taxi naar Hoi Ha, een maritiem natuurreservaat.

In Hoi Ha lopen de buffels tussen de huizen rond. Het zijn verwilderde trekdieren nu er geen landbouw meer is.

Een korte uitleg over de kajak en snorkelen. Peddelen naar de koraalrif. Zalig fris. Dan de kajak uitspringen.

Het is wel minder kleurrijk dan verwacht, en ook minder vissen dan verwacht.

Op de duur wordt het toch koud in het warm water, en kruipen we terug in de kajak, en peddelen we naar het strand. De “douche” is een tuinslang, en zeep is verboden(natuurreservaat). Dan maar vuil in het vliegtuig.

p1160511_800x600

Eerst de bus naar Sai Kung, waar we uitstapten om te eten. De Française is met ons meegegaan. Ook leuk om de kant van een expat eens te horen.

Dan de bus tot Tiu Keng Leng.

Het design instituut.

Dan de metro tot Sheung Wan, waar we nog wat konden rondlopen alvorens naar de luchthaven te gaan.

We hebben geen Handy Phone meer, en plan vergeten mee te nemen, zodat we op gevoel terug naar het hotel keerden.

Naar beneden is goed, en dan oriënteren op hoge buidings.

Dit is dan echt het laatste, het gerestaureerde Western market, vroeger een wet market.

P1280672_800x600.JPG

Onze bagage uit het depot oppikken,de bus naar het vliegveld, inchecken, boarden met heel wat vertraging, overstappen in Munchen, ook al vertraging.

 

 

Suriname september 2013

Dag 1

Wouter was juist op tijd terug thuis voor het ontbijt na een nachtje stappen. Rit naar Schiphol ging vlot, alhoewel de gps langs Utrecht wilde en ik langs Rotterdam. Parking was een staaltje van Hollandse efficiëntie ( en humor) : goedemorgen, ik ben Nico en ik breng jullie naar de luchthaven. km stand opnemen ( zodat u zeker bent dat we er geen boodschappen mee doen) sleutel afgeven ( zetten we hem zolang in de gevangenis). ik mocht de valiezen niet pakken, nee u bent met vakantie. druk rond Schiphol? Geen probleem, dan nemen we andere route. Voor de deur afgezet. Dan aanschuiven en wachten en aanschuiven. Enige vertraging want Mister  Sung had z’n bagage afgegeven maar was zelf spoorloos. Mister Sung you are delaying the plane, over heel de luchthaven. Mister Sung we are removing your luggage from the plane!

Boeing 747, kei groot, passagiers over 2 verdiepingen. Film, muziek…

Paramaribo International Airport is net groot genoeg om een Boeing 747 te ontvangen ( trouwens het enige groot toestel dat er stond) uitstappen langs de trap en de tarmac te voet oversteken. En dan weet je het weer : een warm, vochtig deken valt over je, dit zijn de tropen! Per busje ( met airco) een uur naar het hotel rijden. Onze ogen al uitgekeken, zo’n mix : houten hut met negers naast een hindoetempel, getuigen van jehova naast een Chinese supermarkt. En dan die borden met Nederlands.

Hotel is prima. De eco versie van het moederhotel hiernaast ( economy en niet ecologisch) maar dat van ons is mooier, in koloniale stijl.

Even de stad ingelopen om te eten ( saté zonder pindasaus en frietjes zwemmend in een beker mayonaise) aan een kraam aan de waterkant. Morgen de rest bij daglicht zien.

Dag 2

Deze morgen een stadswandeling gedaan met een gids en nog twee andere mensen van ons hotel. Deze bestond uit de klassieke tour langs alle hoogtepunten van de stad met overal wat uitleg. Veel hadden we gisterenavond eigenlijk al gezien tijdens onze avondwandeling, mama vond er dan ook niet veel aan. Na de tour, die een uur vroeger gedaan was dan normaal omdat op zondag (bijna) alles dicht is en dus niet te bezichtigen, zijn we fietsen gaan huren. Daarmee zijn we naar ons hotel gefietst waar we even konden afkoelen in het zwembad. Nog niemand was die dag handdoeken gaan halen bij de receptie en het zwembad was dan ook voor ons alleen. Maar goed want daar moet je niet met 10 man inzitten… na de duik zijn we met de fietsen richting stad getrokken waar mama twee fietstochten had gevonden. Nog even langs Fort Zeelandia waar we gratis binnen mochten omdat het nog maar 10 minuten open bleef. De eerste fietstocht begon aan de dierentuin die we dan ook ineens meepikten. De zoo bleek echter meer een kinderboerderij waar er meer te doen was om de speeltuin en clownsshow dan om de dieren zelf. Wel hadden ze een tijger waar je eigenlijk verdacht dichtbij kon. De beschrijving van de wandeling leek meer op een encyclopedisch lijstje van welke boomsoorten er langs de weg stonden. Ik vond de fietstocht dan ook niet echt de moeite, zeker toen het nog eens begon te regenen. De tweede fietstocht was veel interessanter, en ook een pak langer. We hebben gefietst tussen alle soorten wijken, van rijke tot arme, die eigenlijk kriskras door elkaar liggen. Toen het donker werd waren we juist aan de terugweg begonnen. Voor we terug aan het hotel kwamen hebben we eten van een meeneem chinees gehaald en in de tuin van het hotel opgegeten.

Dag 3

Fiets teruggebracht en per taxi naar vliegveld. Landingsbaan midden in Paramaribo woonwijken. We werden gewogen en er was zelfs pascontrole, een man die onze paspoorten vroeg terwijl we in de wachtzaal zaten. Een 2-motorig vliegtuig voor 20 passagiers. Onze bagage erin + eieren, boontjes, afwasproduct,… een praatzieke gids, maar je komt wel van alles te weten, ook fouten in de reisgidsen enzo. We hadden 2 vluchten. Eerst moesten er mensen afgezet en andere opgehaald worden in Palumeu. Echt zo’n grasstrook in the middle of nowhere. En dan hetzelfde 15 minuten later. Dan moesten we nog een half uur met de boot. Dat gedoe met waterdichte tassen was helemaal niet nodig. Maar de grootste ontgoocheling; er is stroom, zelfs GSM-bereik en in het dorp is internet. Staan we hier zonder laders, zonder tablet.

Eenmaal aangekomen op het eiland gebeurt alles hier rustig en relax. We werden door iedereen vriendelijk verwelkomd en kregen meteen uitgebreid lunch. Daarna zwemmen met de gids in de rivier en een rondleiding over het eiland. Veel enge beesten aan onze lodge. We hebben al een grote vogelspin zien kruipen over ons dak. Toen ik naar het toilet wou zat er een kikker op de wc-bril. Na het avondeten kregen we de planning van de volgende dag en wat culturele achtergrondinformatie.

We zijn nu met een groepje van 7 man; een Nederlands koppel, een Brits koppel en Française en wij. Door het internationaal gezelschap is de voertaal Engels. En dat terwijl iedereen hier Nederlands praat. De Française is hier voor haar werk en ze schrijft een reisgids van Suriname. Dat moeten we zeker kopen. We gaan nu proberen te slapen. Eerst die klamboe goed krijgen en niet te veel naar die kruipende geluiden luisteren.

Dag 4

Het is hier moeilijk voor een hygiënefreak. Ons drinkwater is rivierwater dat gekookt werd. Als je dan de rivier ziet; er wordt in gebaad, gewassen (en de afloop van het toilet?). Het water uit de kraan wordt ook uit de rivier gepompt. Vandaag eerst een wandeling door het oerwoud. Vooral voor bomen en insecten. De gids is een Aboriginal-indiaan en weet veel door wat zijn opa vertelde. Alhoewel we in Marron-gebied zitten (zijn afstammelingen van weggelopen zwarte slaven) kan de uitleg evenwel door een indiaan gegeven worden. De Marrons hebben door de indianen leren overleven in dit oerwoud. Het grote verschil tussen de 2 volkeren is de omgang. De indianen zijn stille teruggetrokken, terwijl de negers heel luidruchtig zijn.

Fotograferen is wel een gedoe. Ik moet eerst toestemming vragen aan de gids, die het dan aan de persoon vraagt. Achter de rug snel klikken gaat moeilijk want als iemand anders ziet dat je trekt is het ook al boel. Deze namiddag zijn we naar Peti gevaren om daar te zwemmen en te chillen. Alles waterdicht verpakken, zwemvesten aan en dan bleek dat slechts in de volgende bocht te zijn. Kunnen zwemmen en liggen in natuurlijk bubbelbad. Er werden hangmatten vastgeknoopt en dan maar chillen. Ik werd er zenuwachtig van, zo heel de tijd niksen en ook niet de voorbijgangers mogen fotograferen. Daarna zijn we naar het dorp van de werknemers van het resort gaan bezoeken. Eigenlijk is het hun “werk”huis, want ze hebben noordelijker in de dorpen hun echte huis. Ziet er primitief uit, maar toch hoorden we een gsm afgaan in zo’n hutje. Vandaag sms verstuurd vanuit het oerwoud. Er staat ergens een tafeltje en daar is bereik. Gek, een halve meter ernaast lukt het dus niet!

Dag 5

Vroeg moeten opstaan voor junglewalk voor het ontwaken van de jungle. Viel een beetje tegen, niet zo heel veel dieren gezien. Daarna wat stroomafwaarts met de boot en tijdens het dobberen thee gekregen. Dan hadden we vrij tot lunch. Ben ons eiland nog wat gaan verkennen + gezwommen. Na de lunch zijn we met de boot naar het eerste dorp gevaren. Tussen de oude hutjes staan ook degelijke chalets. En stroom is er via de generatoren op benzine vanaf 6u30. De stroom krijgen ze van de regering. Iedereen heeft hier dus ook een gsm. In het volgende dorp was een groot feest; de beëdiging van de kapitein, soort burgemeester. Heel kleurrijk en authentiek. Dit was hun feest en geen show voor de toeristen. De nieuwe kapitein gaat elk huis apart bezoeken. Vele dorpelingen waren al goed zat. Weer niks mogen fotograferen. De volgende stop was in een ander resort waar de werknemers voor een “verrassing” zorgden: traditionele dans en liederen. Hier amateuristisch. Er zijn hier kinderen op vakantie, nichten en neven die in de stad leven. Die kennen niets van het oerwoud en kunnen ook niet zwemmen. Zo willen ze toch wat van hun cultuur “redden”.

Dag 6

Vandaag extra dag in Awarradam. We mochten onze verlangens doorgeven aan de gids. Iedereen wilde iets anders doen, zodat we een heel gevuld programma hadden. Eerst zijn we terug naar een kostgrondje gegaan. Als het grondje uitgeput is, kappen ze gewoon een ander stuk bos. Grondeigendom kennen ze hier niet. Als je materiaal nodig hebt ga je het gewoon halen in het bos. Daarna terug een junglewalk. Aapjes hebben een show gegeven en de gids heeft ons nog fotogenieke plekjes laten zien. Na het eten zijn we terug gaan zwemmen aan de stroomversnelling. Met gratis bubbelbad en wildwaterbaan. Daarna wat verder gevaren om te gaan vissen. De bootsman heeft een heel grote tijgervis kunnen vangen! Toen moest alles heel snel: het was al donker en het begon te onweren. Juist op tijd terug voor de regen. ’s Avonds nog een laatste boottocht op zoek naar kaaimannen. Gelukkig hadden we die daarvoor niet gezien of niemand zou durven zwemmen!

Dag 7

De laatste dag in Awarradam. Er stond niet echt iets op de planning voor vandaag. Het ontbijt was net iets later dan gewoonlijk en daarna kregen we ruim voldoende tijd om onze bagage in te pakken. Om 11 uur vertrok de boot terug naar de airstrip, om daar het vliegtuig te nemen terug naar Paramaribo. Het vliegtuigje was wat kleiner dan hetgeen waarmee we gekomen waren, en met 9 passagiers was er maar 1 plaats over. als er plaats over is kunnen de inboorlingen voor een prijsje mee. De echte lijndiensten zijn onbetaalbaar voor hun.er is ook wel een vaste bootdienst, maar dan zijn ze veel langer onderweg, ook afhankelijk van de waterstand. het is nu het grote droog seizoen en varen wordt moeilijker. Vanaf het vliegveldje konden we gelukkig meerijden met een busje dat klaarstond om mensen naar het hotel te brengen waar wij ook zitten, voor hen was deze rit sowieso inbegrepen. Na een duik in het zwembad zijn we naar de markt geweest die eigenlijk op zijn einde liep. Ook vele winkels waren al aan het sluiten. We hebben in McDonald’s gegeten omdat we het Surinaamse eten dat we altijd kregen op Awarradam wel beu waren. Dan zijn we terug naar het hotel gewandeld via een buurt waar we nog niet echt geweest waren. Maar het was al donker( om half zeven- evenaar!), dus hoop ik dat we met daglicht nog eens terug kunnen gaan om te fotograferen.

Dag 8

Vandaag fietsen met gids naar de Peperpot plantage. Eerst de fiets op een klein bootje naar de andere kant van de rivier. Al vlug maakten we een stop aan een kraampje naast de weg voor een kokoswater drink. Nog geen km verder weer stop aan een bar voor een flesje Fernandes (de Surinaamse Fanta, bestaat in verschillende smaken- geel en oranje zijn de lekkerste). Daarna naderden we al de plantage, of wat er van overschiet. Ze zijn het wel aan het restaureren, museum en guesthouses. De velden zelf zijn helemaal overwoekerd. Om 11 uur kregen we al lunch, roti, een gerecht van de Javanen. Moet met de handen gegeten worden. Heel de terugweg moesten we langs de grote baan, de enige baan naar het oosten, dus kan je voorstellen hoe druk dat was. Met een tegenvallende gids en route was dit niet zo geslaagd.

In de late namiddag zijn we nog wat in de wijken rond het hotel gaan wandelen. De Surinaamse Albert Heijn was juist gesloten, moeten we zeker terug gaan.

Onderweg kregen we een flyer voor all-in-one : eat,drink&swim. Zag er gezellig uit en hebben we daar gegeten

Dag 9

Bijna was het fout gelopen. De gids dacht dat hij ons in een ander hotel moest afhalen. Per toeval kwam hij hier om iets af te geven en zo heeft hij ons gevonden. Samen met een Hollands koppel naar Galibi, het indianendorp. Eerst een lange rit, met nodige plasstops. Volgens de boeken was deze weg erg beschadigd tijdens de binnenlands oorlog en nooit hersteld. Dat is dus ook al achterhaald, alles is opnieuw geasfalteerd, enkel 1 brug is nog niet af. Daardoor moesten we een stuk langs een bauxietweg met veel rood stof. De weg stopt in Albina aan de rivier. Aan de overkant Frans Guyana, waar alles veel duurder is. In Albina stikt het dus van winkeltjes en volgepropte kleine bootjes die constant over en weer varen. Waarschijnlijk illegaal.

Toen begon er voor ons nog een zware boot trip van 1 uur. Het regende en ook nog spatwater van de boot. Resultaat : tot op de onderbroek kletsnat. Maar Galibi heeft een prachtig strand. De gids en onze medereizigers zijn tof. Een wandeling door het dorp, ook hier al stenen huizen, ’s avonds elektriciteit. Stratenplan was ons niet echt duidelijk, nergens omheiningen of wegmarkering. Het dorp staat trouwens in de savanne, dus zandvlakte. En als onkruid (in onze ogen toch) steken hier en daar medicinale planten of eetbare wortels door het zand. Ze leven van de visvangst. Vissen worden in kapotte diepvriezers bewaard met ijsblokken, die ze in Albina (1 uur varen) gaan kopen. Zelf hebben ze alleen van 18u-23u stroom, die diepvriezers dienen dus enkel als isolatie box.

’s Avonds nog een culturele show : de oudjes van het dorp hebben voor ons gedanst en gezongen. Ze willen hun tradities levend houden, maar de jeugd is niet erg geïnteresseerd. Je ziet er trouwens alleen maar jongens, de meisjes trekken allemaal naar Paramaribo. De jongens lopen wat rond of shotten en vinden dat allemaal OK, de meisjes hebben liever de drukte van de stad.

Dag 10

Vroeg opgestaan voor de zonsopgang.

We hebben ook nog een strandwandeling gemaakt tot aan de andere kant van het dorp. Daar was een schooltje (nu gesloten wegens nog vakantie), een polikliniek (een broeder die wat EHBO kende, met minimale geneesmiddelen depot) en een waterzuiveringsinstallatie van de Vlaamse maatschappij voor watervoorziening. Dat laatste was nog niet in gebruik.

Toen terug met de boot, minder leuk nu want we wisten wat dat betekende : kleddernat worden. We zijn rechtstreeks naar Frans Guyana gevaren. Dat is een Frans departement, dus alles is zoals in Frankrijk ; auto’s rijden rechts, Franse nummerplaten en euro’s ! We zijn het strafkamp gaan bezichtigen, bekend van Papillon. Deed mij aan concentratie kampen denken. In 1954 is het kamp gesloten en zijn alle gevangenen vrij gelaten. De inwoners van Guyana zijn daar afstammelingen van. De vraag is hoe het met de criminaliteit daar is.

Met het bootje terug de rivier over naar Suriname. Geen pascontrole of douane gezien.

Onze medereizigers moesten in Marienburg afgezet worden, dus hebben we nog een beetje sightseeing gekregen want wij moesten terug naar Paramaribo.

Dag 11

Opgehaald en met weer een ander koppel helemaal naar het westen van Suriname. Gids is ex-piloot en vlotte babbelaar. Zijn collega is tegen berg gevlogen en sindsdien vliegt hij niet meer. Hij had ook op dat vliegtuig moeten zitten, maar dat was op het laatste toch geswitcht. Eerste stop in Groningen. De Surinamers respecteren elkaars cultuur en daarom gaat alles hier zo vlot. Zelf heeft de gids een Surinaamse moeder en Nederlandse vader. Maar boerka’s mogen van hem niet. En spleetogen zijn er ook al te veel, hindoes zijn vuile mensen, negers kan je niks mee aanvangen. Enkel op Javanen kan hij niks aanmerken. Nog een vissersdorpje bezocht waar de visopkopers duidelijk het rijkst worden. Wageningen is een ramp. Ooit reuze groot landbouwbedrijf met alle nieuwste snufjes. Zaaien, bewateren, pesticides gebeurde allemaal door vliegtuigen, zo groot was het. Onze gids had vroeger dit werk gedaan. Sinds de onafhankelijkheid zijn alle topmannen terug naar Nederland moeten vertrekken. Zonder know-how is alles ten onder gegaan. Verwaarloosde huizen, lege kliniek, koeien op het voetbalveld, leegstaande rijstverwerkingsfabriek. De gids is er nog niet goed van, hij heeft het bloeiend gezien.

Nieuw Nickerie, de tweede stad van Suriname is zo doods. 7500 inwoners. Ook leegstand. En Chinese supermarkten. Ze beginnen aan dumping prijzen, zodat de andere winkels failliet gaan en dan drijven ze hun prijzen op. Vele zijn hier illegaal, spreken geen Nederlands en passen zich niet aan. Zelfs in het kleinste dorpje vind je 6 of 7 supermarkten, je houdt het niet voor mogelijk. Waarschijnlijk ook illegale praktijken. Zo heeft de politie valse muntstukken in pvc buizen gevonden. Niet de eerste keer, werden als wisselgeld door de supermarkten in circulatie gebracht en zijn nu geldig geworden.

Deze avond naar de zeedijk voor zonsondergang, maar natuurlijk juist een wolk.

Dag 12

Bigi pan bezocht, een natuurreservaat van 136000ha. Gigantisch dus. Het gekke is dat je in dat reservaat mag vissen en jagen. Het is hier zo dun bevolkt dat de natuur zich blijkbaar snel herstelt. Veel vogels gezien ,maar niet de rode ibis van het logo. We zijn opgestapt aan de rivier en moesten dan verder via een kanaal. Dat lag hogerop, dus moesten we de boot naar boven helpen trekken langs rollen. We hebben 4 uur rondgevaren en dat werd wel wat hard zitten op de houten bankjes.

Op de terugweg (237km) was er niks meer gepland om te bezichtigen. De gids heeft verteld over zijn pilotentijd ; noodlanding in een rivier, aanbiedingen om te smokkelen…

Er zijn hier veel straathonden. Maar dat probleem wordt door die spleetogen opgelost ; hond is namelijk een delicatesse.

Er zijn geen flatgebouwen, zou onbewoonbaar zijn. Voor de hindoes mag er geen rund klaargemaakt worden onder hun dak, voor de moslims geen varken enz. Dus alleen maar vrijstaande huizen. Toch grond genoeg.

De zinken daken zijn functioneel : als de zon erop schijnt wordt dat kei heet en sterft alle ongedierte. Ook huizen op palen voorkomt dat slangen in je huis kruipen.

Dag 13

Vandaag stond er voor de verandering nog eens een ééndagstour op het programma. Een boottour langs de plantages in Commewijne. We waren iets te laat opgestaan dus hebben we onze tanden al gepoetst, rap ontbeten en direct vertrokken naar de steiger waar ze ons kwamen ophalen. Om 9u was er nog steeds geen spoor van een bootje te zien, terwijl we om 8u45 werden verwacht. We begonnen al te twijfelen of we aan de juiste steiger stonden. 5 minuten later was het bootje er dan eindelijk. Voor niets zo snel gegeten dus. De groep was redelijk groot en bestond uiteraard uit enkel Nederlanders. Maar het viel nog wel mee uiteindelijk.

Als eerste stop stond het fort van Nieuw-Amsterdam op het programma. Bij het aanmeren hebben we dolfijnen kunnen spotten, maar fotograferen was bijna onmogelijk. Soms zag je een vin of een bult.  Als fort heeft het daar eigenlijk nooit goed gefunctioneerd, deels omdat de kanonnen niet ver genoeg konden schieten(de rivier is daar heel breed). De bezienswaardigheden waren een oude gevangenis en kruithuizen, de 5-puntige omwalling was eigenlijk niet echt zichtbaar. Daarna terug in de boot op weg naar het volgende.

De volgende stop was Johanna en Margareta plantage, en van daaruit te voet naar Frederiksdorp. Degene die wilden mochten in de boot blijven zitten en werden met de boot naar Frederiksdorp gebracht. Slechts één vrouw, die net iets ouder was dan ze dacht en voordeed, bleef zitten. In Frederiksdorp werd de lunch geserveerd, weer kip met rijst natuurlijk… Daarna mochten we wat hangmateren, om daarna terug de boot in te gaan naar de volgende stop.

De volgende plantage was Rust & Werk, niet echt een goede naam eigenlijk. Nu is het eerder een vissersdorpje waar vooral Javanen wonen. Er wordt nog wel steeds aan veeteelt gedaan : kippenkwekerij en ook zo’n 5000 koeien staan er te grazen.  Er is daar veel werk en de bevolking neemt toe, alhoewel de plantages alleen per boot te bereiken zijn. Er is wel een lijn busboot.

We waren juist op tijd binnen voor een fikse regenbui.

Dag 14

Wouter heeft sinds gisteren koorts. We moesten pas om 11 u vertrekken en kon hij wat uitslapen. Het is hier keiheet en hij ligt onder twee dekens.

Een dik uur rijden naar Overbridge resort waar we twee keer overnachten. Dit is een bungalow park waar vooral Surinamers zitten. Het ligt aan de Suriname rivier in een bocht met strandje. Bij de opening van het park is de teen van de burgemeester afgebeten en sindsdien hangen er netten om de piranha’s weg te houden. Of die nog zin hebben weet ik niet want ze zijn op verschillende plaatsen kapot. Het is stilstaand water, daar gaan we niet in zwemmen. De Surinamers BBQ-en of hangmateren. De beloofde rust wordt verstoord door een graafmachine, en ook door de luidruchtige familie reünies.

Voor het eerst loopt de planning fout. We moesten vandaag naar de Jodensavanne. Die tour vertrekt ’s morgens en wij waren hier pas op de middag. Ze hebben gebeld en het is al opgelost, we gaan zondag. Gelukkig voor wouter, die is terug in bed gekropen want hij had kou. Ik verveel mij nu steendood. Ik heb geen boek of niks bij. Alleen wat reservekleren. Ik vergeet altijd wel iets en dat kan best lastig zijn. Gewoonlijk hebben we geen tijd om te lezen.

Voor het eerst zijn we zonder reisgenoten en ook geen begeleider. Ik weet niet goed wat met Wouter zijn ziekte te doen. We zijn al gestoken door insecten, ondanks de DEET. Hij heeft hoofdpijn en kou, griep symptomen dus of malaria?

We hebben twee kamers in de bungalow, Wouter slaapt zonder airco en ik met.

Dag 15

Vandaag vroeg moeten opstaan om naar Brownsberg te gaan. De kantine was speciaal open voor ons  en we hadden een tafel vol eten voor ons alleen. Wouter heeft nog steeds geen eetlust en ik lust alleen maar zoet op mijn nuchtere maag. Ik was beschaamd om dat zo onaangeroerd te moeten laten staan.

Iemand moest ons naar de grote baan brengen(7km van hier) waar we opgepikt moesten worden om 8uur. De receptioniste kwam om 8u aan en verschoot dat wij er nog stonden. Vlug vlug iemand opgetrommeld en tegen te hoge snelheid naar de grote baan. Daar werden we gedropt, te laat. Die man reed ook direct terug weg want was al opgeroepen voor ander jobke. Stonden we daar ,in the middle of nowhere, af en toe een auto die passeerde, beseffen dat je je gsm vergeten bent( er is hier overal bereik) en zelfs geen tel nummer. Gelukkig kwam ons busje snel aan, met gids Stefano terug, echt een lieve jongen.

Met nog een koppel en 2 Vlaamse vriendinnen nog een uur rijden. En die vriendinnen maar tetteren. Het laatste stuk was wel spannend, aarde weg en stijl omhoog. De airco moest zelfs af om meer power te hebben. We hebben een regenwoudwandeling gemaakt tot aan een waterval. Die stelde niet veel voor, maar het is ook het grote droogseizoen. De terugweg ( omhoog) was best pittig. Wouter heeft afgezien met zijn koorts. Maar we werden ruimschoots beloond : een aap vlak bij ons!

Na de lunch heb ik toch maar eens aan de gids gevraagd wat ik met de zieke Wouter moet doen. Hij bood spontaan aan om voor een dokter te zorgen, ik moest niks doen. En zo gemakkelijk gaat dat: het resort verwachtte al een man die onwel was, de dokter was gebeld en we mochten direct in een pick-up in naar de dokter. Woont die toch zeker hier achter de hoek! Wel gemakkelijk dat het onderzoek in het Nederlands kan. Malaria kon hij bijna met zekerheid uitsluiten ,maar heeft toch een labo aanvraag geschreven . Als het maandag niet beter is kunnen we in Paramaribo naar het labo.

Dag 16

Wouter opgestaan zonder koorts! Alleen nog wat slapjes, maar hij heeft de laatste dagen bijna niks gegeten. Vandaag weer een boottocht. Met een Hollands koppel dat nog eens bij ons was. De gids was een jood, maar we gingen ook naar de Jodensavanne. Dat zijn enkel nog wat ruïnes, maar de gids maakte het wel interessant. Het was 1,5uur varen en onderweg was ook van alles te zien. Een gestrand lichtschip, dat gered moest worden door een ander, maar mislukte en nu liggen er twee wrakken. Een brug uit 2007 is geramd door de zeilboot van een dronken hoge piet, en ligt er nu onbruikbaar bij. Het proces is nog steeds niet begonnen, zoals bij wel meer zaken hier.

Na de lunch terug richting “stad” . Een duik in het zwembad in afwachting dat de kamer vrij was. We zijn weer fietsen gaan huren tot morgen middag.

Deze avond naar de kathedraal gefietst. Die ging juist sluiten. Een pipo sprak ons aan en wilde ons nog wel een paar graven achter de kerk laten zien en wat andere weetjes. Deed mij denken aan die man in de kerk van Kwidzyn in Polen. Deze vroeg achteraf ook geld, maar voor zichzelf ( heb niet begrepen waarvoor eigenlijk). Als we hem morgen terug tegenkomen zal hij een ijsje trakteren.

We hebben nog rondgefietst in woonwijken. Als het donker is kan je wel binnen gluren. Na wat omzwervingen wist Wouter goed de richting terug (hij klopt mijn oriëntatie gevoel). Dan zijn we in een Chinese supermarkt nog wat eten gaan kopen en Wouter heeft ook een plaatselijke rum meegenomen. Had hij ineens succes bij de omstaanders ! Hey man, 1 slok en je hebt direct stroom !

Dit is onze laatste avond. Morgen met de fiets nog wat souvenirs kopen, misschien nog een duik in het zwembad en dan om 12u30 de bus naar het vliegveld. De volgende nacht is in het vliegtuig en we landen dinsdag om half acht ’s morgens in Schiphol.

Nu proberen alles in de valies te krijgen.

fotoboek : http://www.blurb.com/b/4711593-suriname

Bosna i Hercegovina juli 2014

Dag O

Na het werk om 19 uur vertrokken.

Hotel geboekt via Trivago, een last-minute veel goedkoper dan met Booking, De receptie was zogezegd 24h open. Ja, het was een automaat met self check-in. Maar dat ding herkende mijn bookingsnummer niet, noch mijn visa kaart. Dikke spijt dat ik niet met Booking.com gewerkt had, daar nog nooit problemen mee gehad. Daar stonden we dan…

Gelukkig vond ik een telefoonnummer,probleem uitleggen, aan de andere kant verstond geen Engels…ondertussen had Michel op de parking iemand gevonden die zei dat we naar het ernaast liggende restaurant moesten. Daar was ook verwarring, maar we kregen een kamer.

Dag 1

Heel de dag gereden. Regen en 12 graden. Van Oostenrijk ook niet veel gezien, mist en ook veel lange tunnels(extra te betalen bovenop vignet)

Dag 2

Slovenië en Kroatië door, veel geld uitgegeven aan autostrades.

De grensovergang van Kroatië naar Bosnië vinden was moeilijk. De GPS liet ons volledig in de steek! Ook de smartphone en wandelGPS vonden niks. Geen bewegwijzering, alsof BiH niet bestaat. We zagen uiteindelijk de rivier die de grens was, en ook de bewuste brug. Maar daar geraken! Alle straten in die richting waren afgesloten met hoge panelen. Soort Berlijnse muur? Het is dan toch gelukt om aan de douane te geraken, pascontrole, autopapieren, na lang aanschuiven; ze menen dat hier nog.

Het volgende probleem. We waren dan al wel in BiH, maar hadden nog geen geld en het was etenstijd en ik moest dringend plassen. In heel dat stadje geen bank te vinden, wel een kapotgeschoten gebouw met banka op. Aan een politieagent gevraagd, kon geen woord Engels, maar met gebaren is het toch gelukt. En gewoon geld uit de muur kunnen halen! Dan zijn we kunnen gaan eten en langs een soort soeks markt gelopen. Je kan ook in euro betalen, hebben zelfs precies ook liever.

Het volgende probleem. De weg vinden naar onze volgende bestemming, zonder GPS(sen) en zonder bewegwijzering. Op mijn gevoel is dat wel gelukt. Deprimerende route, kapotgeschoten huizen, hele dorpen zelfs. Weinig heropbouw.

In Doboj hebben we de dijkbreuk gezien waardoor de stad onder water stond. We wilden naar de supermarkt, maar  daar waren ze allerlei rottigheden naar buiten aan het sleuren. We hadden nog proviand, dus dat was niet zo’n erg.

Het volgende probleem. Hotel vinden, zonder adres, zonder GPS en zonder bewegwijzering. Michel stond klaar om terug naar huis te rijden. Ik had bij Booking.com nog coördinaten gevonden en daarmee is het gelukt. Dat heeft hier ook onder water gestaan en de kamer is nogal muf. En niks werkt, geen TV(en de Belgen spelen vandaag), Wifi werkt niet en de airco ook al niet. De boiler werkt gelukkig wel.

Het lijkt hier een idyllische  omgeving, maar het regent verschrikkelijk, dus we kunnen niet op ontdekking gaan.

Dag 3

In ons hotel zaten Nederlanders en wisten te vertellen dat GPS niet werkt in BiH.

Met coördinaten is er één van de GPS die werkt, maar aangezien ik daar niet op voorzien was, hebben we geen coördinaten. En geen wifi om op te zoeken.

Ondanks het zoeken hebben toch ongeveer alles van de planning gezien. Naast de oorlogsellende ( kerkhof, oude tanks), hebben we de ravage van de overstroming gezien : bomen vol plastiek zakken, rottende zetels,wachtend op het groot vuil,de weg die weg is, aangespoelde auto’s…het getroffen gebied is gigantisch.

Er zijn nog geen toeristen. Een oud fort hebben ze speciaal voor ons geopend. We kregen een hele uitleg in het Bosnisch. En ineens waren er oude vrouwtjes met souvenirs…

Midden door Zavidovici( klein stadje) loopt de spoorweg en langs alle kanten lopen de mensen over de sporen. Wij dan ook maar, denkende dat er geen treinen meer rijden. Maar de spoorlijn was nog wel in gebruik en zelfs redelijk veel. De treinen toeteren wel.

Zenica was in Joegoslavië een belangrijk industrieel centrum. Er is nog altijd vervuilende industrie, midden in de stad, verschrikkelijk stinkend. Ook veel socialistisch-realistische woonkazernes. Eigenlijk zoals in Polen, ook de mensen, ofwel zeer nors ofwel heel behulpzaam.

We overnachten in een soort Center Parks, in een kabouterhuisje. Kitsch maar wel grappig. Ook openluchtzwembad, maar daarvoor is het te fris.

Dag 4

Travnik bezocht, een stadje als het ware een openluchtmuseum (volgens de boekjes). Lichtelijk overdreven, maar wel een mix van middeleeuws fort, Oostenrijks-hongaarse architectuur, een handvol moskeeën en een prachtige blauw water waterval. Zeer toeristische daar, omboord met restaurants en souvenirstalletjes, alleen waren er geen toeristen.

Onderweg gegeten in wegrestaurant, er zijn er hier om de 500 meter. Maar nergens klanten, misschien omdat het ramadan is?

Daarna zijn we naar de piramides gegaan. Is ook al toeristischer dan in het programma”Is het nog ver”. Er zijn nu al 4 kiosken. Er is een labyrint van gangen, met ook megalieten uit keramiek die de negatieve ionen van stromend water omzetten in positieve. We werden rondgeleid door een juffrouw, enkel wij twee en dat in perfect Engels. Het komt erop neer dat heel dat ondergronds labyrint “helend”  zou zijn. Anne en ik moesten onze handen 10 cm van zo een keramische steen houden. Anne voelde niks en ik voelde een tinteling en een “koud” gevoel aan mijn handen, maar ja ik heb ook meer fantasie dan Anne, daar zou het dus aan kunnen liggen. De lucht in de ondergrond was alleszins aangenaam om in te ademen.

Vervolgens hebben we de piramide beklommen, ‘t is te zeggen een berg in de vorm van een piramide waarvan je boven kon zien dat hij door mensenhanden was gemaakt, omdat het uit een soort beton bestond en bedekt met aarde. In de omtrek staan nog bergen met zo’n vorm, misschien iets minder perfect, we zijn nog geen believers.

Daarna naar het hotel gereden met de hoop onderweg een waterval te kunnen bezichtigen. Helaas verkeerd gereden op een moeilijk toegankelijke weg (de GPS heeft echt problemen in Bosnië en hij stond nog op voetgangers in plaats van auto). Uiteindelijk toch ter plaatse geraakt met …jawel de GPS die ons in de achterstraatjes van Sarajevo bracht. Aangekomen bij “Apartments Kira” genoemd naar de vrouw des huizes, werden we vriendelijk rondgeleid door “de echtgenoot van mevrouw Kira” omdat zijn Engels verstaanbaar was.

Na geïnstalleerd te zijn en een boterhammeke te hebben gegeten zijn we de stad gaan verkennen. In het centrum geraken was naar ’t schijnt niet moeilijk : volg de weg die het water zou volgen, dus gewoon altijd naar beneden). Overal, ja overal tv’s en schermen voor het WK en voor de rest héél veel winkeltjes en moskeeën en een grote massa volk. Michel had last van de cultuurshock. Rond 22.00 teken gedaan naar een taxi die ons voor 10 KM (konvertibel mark of 5 euro) naar ons appartement wou brengen. Ware het niet dat na afdingen van ons Anneke de chauffeur zwichtte en het voor 7 KM wou doen(volgens de huisbaas was het 3KM, dus voelde ik mij toch nog bedrogen) Na een razende vaart zijn we nu op ons appartement aangekomen en gaan we genieten van onze nachtrust.

Dag 5

Free walking tour met Neno, een gids die je enkel fooi geeft afhankelijk wat je het waard vond. Hij was gewoon fantastisch. Kort en bondig de moeilijke geschiedenis van dit land, nu verstaan we het ten minste ongeveer. We zijn langs de belangrijkste bezienswaardigheden  gegaan en vertelde ook leuke anekdotes. De groep was ook zeer geïnteresseerd en daarom is het nogal uitgelopen.

In de namiddag hebben nog wat rondgelopen, maar het meeste hadden we al gezien. We zijn iets gaan drinken in het café van de plaatselijke brouwerij. Zeer mooi ingericht. Moskeeën zijn nu niet te bezichtigen wegens ramadan.

De rest ligt verder dan loopafstand, weet nog niet wat we daarmee gaan doen. De huisbaas stelde voor om ons eventueel rond te rijden, wat hier in de kleine straatjes, zonder GPS is niet evident.

’s Avonds nog wat in de wijk van ons appartement gewandeld. Bij zonsondergang is er een kanonschot. De mensen die in het restaurant met hun vol bord zaten te wachten, beginnen te eten. Einde van de ramadan.

Dag 6

Vroeg moeten opstaan om met gids naar Srebrenica te gaan. Er waren nog 2 Noorse gepensioneerde koppels bij, een tof groepje. De gids was een moslim, dus zijn uitleg was nogal gekleurd. Toch is niks van de genocide goed te praten. Een schoolgebouw , een voetbalveld, een hangar,… nu vreedzame plekken, in het jaar 1995 slachtvelden. Te vergelijken met de uitroeiingskampen WOII, alleen dat het nu allemaal gefilmd is. Na 20 jaar borrelt hier nog. Na het Verdrag van Dayton tot in 2005 plunderden de Serviërs de huizen hier, tot enkel een betonnen skelet rest,en met de tekst: als een moslim hier terug komt heropbouwen, zal zijn huis er de volgende dag zo uitzien. Als revanche bouwen de moslims hier huizen 2x zo groot met alle mogelijke luxe. Toch wonen ze er niet, dat ligt hun te moeilijk, maar gebruiken het als vakantieverblijf. Zo vond Fatima ineens een orthodoxe kerk in haar voortuin. Ze kreeg een vergoeding en de kerk moet verplaatst worden, maar na jaren is er niks veranderd. De Serviërs hakken de bomen op moslimgronden(die zijn gevlucht) en verkopen het hout. Er zit zilver en bauxiet in de grond, BiH zou rijk kunnen zijn, maar de russen exploiteren de mijnen en brengen hun eigen werkvolk mee. Er is veel corruptie.

Ook in deze streek was er overstroming. En zijn er nog massagraven komen bloot te liggen! Niet alle massagraven zijn gevonden, de speurtocht gaat verder. De Serviërs weten waar de doden liggen (waar er dus massagraven zijn) maar die zwijgen of weten zogezegd van niks. Voor geld geven ze plaatsen vrij. Veel vermoorde mensen zijn in rivieren en afgronden gedumpt en er worden nog regelmatig beenderen gevonden. Via DNA-onderzoek wordt vastgesteld wie ze zijn, maar het kan nog jaren duren voor iedereen gevonden is, intussen weten veel mensen niet wat met hun familie is gebeurt. Soms is er gewoon geen familie meer om het DNA te vergelijken.

We hebben één van de massagraven bezocht alsook een oude fabriek die dienst deed als “VN-blauw-helmen post”. Hier zaten Nederlandse blauwhelmen. Van hen wordt gezegd dat de genocide onder hun ogen heeft plaatsgevonden zonder dat ze hier iets tegen ondernomen hadden. 20.000 vluchtelingen kwamen bij hen langs en ze hebben enkel vrouwen en jonge kinderen toegelaten. De mannen en oudere kinderen werden meegenomen door de Serviërs en ietwat verder massaal vermoord. De Nederlanders wisten van niets… Je moet de Bosniërs dus niet komen vertellen dat de Blauwhelmen er zijn om de vrede te handhaven. Wij weten natuurlijk dat je de anderen ook hun verhaal moet laten doen (Blauwhelmen, Serven enz..), maar dat maakt de wandaden niet goed. We hebben tenslotte een film over de genocide zelf gezien. Niet gereconstrueerd, maar echte filmpjes en ook getuigenissen.

Als positieve noot zijn we met zijn allen gaan eten en op het einde nog op een mooi “point of view” over Sarajevo een koffieke (cola) gaan drinken.

Dag 7

Deze voormiddag weer met gids op stap. Het was een groepje van 8 personen nu, en we kregen de belegering van Sarajevo te zien. Het belangrijkste was een tunnel die ze met de hand gegraven hebben, om eten en wapens in de omsingelde  stad te krijgen. We hebben ook door de ruïnes van de bobsleebaan mogen wandelen. Maar nu hebben we genoeg van de oorlog.

Skakavac waterval werd ons aangeraden, de toerist-info zei dat we een kwartier de bus moesten nemen en dan een halfuurtje wandelen. De bus was al niet zo simpel, de chauffeur kon het niet uitleggen in het Engels, we snapten er eigenlijk niks van, maar we moesten mee met hem en betalen was blijkbaar niet nodig. Een jongere man heeft dan uitgelegd dat we van bus moesten veranderen na een aantal haltes. We moesten dan de minibus nemen, verder werd duidelijk waarom minibus : de weg was erg smal en kronkelend. Dat kwartier was al erg uitgelopen. Toen we  aankwamen zagen we een pijl met 4 km naar de waterval. Vol moed begonnen we eraan. Het was omhoog en dat viel tegen. Na een splitsing zonder pijl werd het twijfelachtig. Na een uurtje of zo reed een auto voorbij. Ik deed teken om te vragen of we juist waren voor de waterval. Dat bleek nog een hele afstand te zijn en we mochten meerijden. Heel vriendelijke mensen. Australische Bosniërs op familiebezoek. Op de parking was het nog eens 3km verder! We zijn een beetje achter de familie blijven lopen, ik wilde echt met die mensen terugrijden naar de bewoonde wereld. Het was een zware wandeling, de waterval was groter dan de watervallen van Coo, maar nu ook weer niet zo spectaculair. Ze hebben ons aan de bushalte terug afgezet en gelukkig kwam de bus even later.

Dag 8

Met Skender van Funky tours (gids van gisteren) een prijs afgesproken voor een wandeling in de bergen en bezoek aan een zeer oud dorpje, dat door de hoogte in de winter 5 maanden van de buitenwereld is afgesloten.

Omdat de wandeling heen en terug te zwaar voor ons zou zijn, had Skender iemand meegebracht om ons op te pikken aan de andere kant.

Na een elite skioord veranderde de asfalt baan in wat ze hier macadam noemen, wij vinden dat een grindweg. Een heel speciaal landschap : karst, zeer mooi. Alleen enkele schaapherders en een handvol mountainbikers gezien.

Lukomir is bewoond door een paar oude mensjes. Oude traditionele woningen, daken gerepareerd met plat gedrukte olievaten. Michel heeft koffie leren drinken à la Bosnisch.

Een oud vrouwtje kwam aangelopen met zelfgebreide sokken. Een boertje was met zijn koe aan het wandelen naar het fontein. We mochten mee binnen in een huisje en hebben daar ook wat sokken gekocht.

Dan begon de wandeling. Erg mooi. Ik vind de bergen hier nog indrukwekkender dan in Tirol. Skender wilde ons echt alles laten zien : oude graanmolen, waterval, kreekjes…heel mooi, maar zo vermoeiend. Skender zei telkens nog even en we zijn er, maar dan was het weer naar boven, nog even door hoge gras, even naar beneden over losliggende stenen. Om 5 uur waren we terug en hadden nog niet geluncht! Het restaurant was gelukkig al verwittigd en een lekker huisgemaakte menu stond voor ons klaar.

Doodop heeft Skender ons terug afgezet in Sarajevo.

Dag 9

Vandaag vertrokken vanuit Sarajevo richting Blagaj.

In Blagaj hebben we een Bungalowtje voor 4 nachten. Onze weg liep via de Karstvlakte, deze vlakte bestaat uit kalksteen die poreus is en waardoor water kan stromen. Kilometers lang, precies Mongolië. Onderweg hebben we verschillende stops gehouden om foto’s te nemen van een oud houten bruggetje, enkele koeien die in het water stonden onder een ander bruggetje en een herderin met schapen.

We hebben een portefeuille gevonden op een picknicktafel en een kogel vanuit de oorlog. ’t is maar om te zeggen dat het zeer afwisselend was.

Aan een benzinestation eindelijk een landkaart gekocht. Niet dat alles nu ineens vlot gaat. De druk is nogal klein en in wiebelende auto kan ik het moeilijk lezen. En de kleur van de baan garandeert nog niks. Een gele weg (dus niet de kleinste) blijkt….een verharde weg te zijn, met nog veel putten ook. 150 km duurt een hele dag.

Het land BiH bestaat uit een republiek Srpska(Serven) en een federatie Bosnia-Herzegovina( en nog een derde klein stuk). We rijden hier dikwijls van het ene stuk in het andere, geen grenzen, zoals Vlaanderen en Wallonie. Maar aan Srpska kant staat Welcome to Republik en zijn er Sprska vlaggen (de vlag van Serviëland maar zonder logo). En alles in cyrillische alfabet, onleesbaar. Van Mongolië naar Rusland.

Onderweg nog even gaan shoppen in een “Delhaize” met jawel enkele Vlaamse producten om daarna naar Blagaj te gaan. De auto geparkeerd in het dorpje en dan licht omhoog richting  “bron van Buna”. Dit is een bron die ontstaat in een grot en verder overgaat in een riviertje met mooie waterval. Hierop kan je kanoën en een boottochtje maken in de grot, wat we dan hebben gedaan. In de grot heeft Anne foto’s gemaakt van duiven en nog eens duiven en jonge duiven…Het water is blauw gekleurd door de aanwezigheid van cobalt.

Aan de rand van deze pittoreske grot staat het klooster van een voormalige Sultan. Dit hebben we bezocht op blote voetjes en met het gesluierde kopje van ons Anne.

Nu naar de Bungalow. Zéér moeilijk te vinden maar na vraag aan een inlandse schone , die geen Engels kon, hebben we het toch gevonden. We werden aangesproken door een plaatselijke “alternatieveling”  in bloot bovenlijf, die van onze komst geen weet had. We mochten van hem een kamer uitkiezen, hij zou ze dan wel opkuisen.

Alle kamertjes waren armzalige koten zonder tv en voorzien van een gecombineerd Frans toilet met douche. Hierin zou ik nog geen hond laten slapen. Een beetje verbouwereerd hebben we dan maar toegezegd(was geboekt met booking.com) en gingen we even het dorp in .

Ik zei tegen Anne dat ik voor geen geld daar 4 nachten wou doorbrengen en zij was ook die mening toegedaan. Met veel moed, wat ik apprecieer aan ons Anneke zijn we teruggekeerd om de zaak te annuleren. Voor een dikke dertig euro hebben we dan gecanceld. Een beetje verder zagen we dan een 3 sterren hotel  (hotel Ada) met alles erop en eraan. Even ingecheckt en klaar was Kees. Eventjes gaan zwemmen in het daarnaast gelegen sportcenter(gratis voor hotelgasten) en dan gaan eten in het hotel-restaurant.

We worden hier ontvangen als koningen en krijgen zelfs een gratis dessertje van de chef. Eén ding is raar, we zijn de enige hotelgasten (over crisis gesproken).

Nu gaan slapen en morgen weer op.

Dag 10

Vandaag grote toer in de omgeving gemaakt

In Blagaj ontspringt de Buna rivier om 6 km verder al uit te monden in de Neretva. Die vloeien niet gewoon in elkaar, de Buna ligt zo’n 2 meter hoger zodat er watervallen ontstaan en dit over enkele honderden meters.

Even een orthodox klooster binnen gelopen, erg mooi beschilderd.

Počitelj  is een zeer oud dorp, van Ottomanen denk ik. Tijdens de oorlog zijn de moslims verwijderd en alles vernield. De Europese unie heeft zowat alles herbouwd en lijkt het nu oud, behalve dat de steen te wit is. En aangezien de moslims niet terugkeren in dit Sprska gedeelte, staat het dorp nu terug te vervallen. De onderkant is nog toeristisch met souvenir shops en restaurants in de belangrijkste gebouwen, maar boven komt geen kat meer.

Kravice waterval is één van de grootste in BiH. Victoria in het klein, wel spectaculair. Maar we moesten inkom betalen en het was er nogal druk. Het water was veel te koud om te zwemmen, je kon er zelfs je voeten niet zo lang inhouden.

Ik had gelezen dat er in de buurt ook een kleinere, minder drukke waterval is. We hebben daar lang achter moeten zoeken, maar gevonden! Geen enkele pijl, een gesloten café en zo’n prachtige waterval. Hier was niemand.  Ik vond het zelfs beter dan de grote broer want je kon er dichter bij. We hebben de hongerige eenden ons oud brood gegeven.

We moesten terug rijden langs Međugorje, het Lourdes van Oost Europa. We zijn even gestopt om dit te beleven. Zij zeggen dat dit het grootste bedevaartsoord is van Europa. Maria zou in 1982 aan 5 kinderen zijn verschenen. Beneden kan je zowat alles doen wat een bedevaarder hoort te doen, bidden, biechten in alle talen (zelfs in het Vlaams) en te voet de berg op (enkele km) tot aan het kruis.

‘s Avonds gaan eten in ons hotel-restaurant en weeral gratis dessert gekregen (wat een verwenning)

Nu gaan slapen en morgen naar Mostar en op tijd terug om de voetbal te kijken natuurlijk.

Dag 11

Mostar is verschrikkelijk toeristisch. We werden al direct aangesproken door iemand die ons wilde gidsen. Toen we daarvoor bedankte, had hij 2 hongerige kinderen enz.

Op de oude brug stond naar de lange traditie hier, een duiker geld te ronselen voor een duik van de brug. Uiteindelijk is hij gewoon gesprongen, geen sierlijke duik.

We hebben een paar moskeeën bezocht, speciaal voor toeristen, geen schoenen uitdoen, geen sjaal. Je kon ook de minaret bezoeken maar bij 36° was dit niet te doen.

In het historisch museum hebben we een video van de heropbouw van de mooie brug gezien. Zeer interessant : de Stari Most heeft een ellipsvorm. Het middelpunt ligt 19 meter boven het water. De brug zelf is 28,7 meter lang en 4 meter breed. Op het smalste punt is deze 77 cm dik, eigenlijk een onmogelijke constructie en toch stond die er al eeuwen. Voor de herbouw moesten de ingenieurs zich verdiepen in oude bouwmethoden, zelfs de cement moest voor Unesco dezelfde zijn als in de 16e eeuw. De Ottomaanse architect Hajrudin vonden ze echt een genie, zonder computer enzo.

Het Turks huis dat we wilden bezoek was gesloten, erg jammer.

Alles is nu heropgebouwd, niks is origineel. Iets buiten het oude stadsgedeelte staan nog zeer veel kapot geschoten buildings.

Daarna nog wat relaxen aan het zwembad.

’s Avonds zijn we nog naar de lichtjes in Mostar gaan kijken. We hebben ook enkele  winkeltjes bezocht. Daarna teruggereden en gaan slapen.

Dag 12

Naar Hutovo Blato. De bedoeling is met een bootje door moerasrijk gebied te varen en foto’s te maken van Fauna en Flora.

Na wat zoeken en rondrijden ter plaatse gekomen. Een man roept ons en probeert in het Bosnisch te weten te komen wat onze plannen zijn. “Bootsafari” ; even rondbellen, maar helaas geen motorboot die werkt  voorhanden. Beteuterd wij dan maar terug voor een wandeling door het natuurreservaat. Ik hoor dat hij nog probeert te bellen  en wat later roept hij dat het toch OK is. Wel 10 minuutjes wachten, want de kapitein moet nog komen.

Het is zover, wij plaats genomen in een plat bootje met buitenboordmotor en een dak van plastiek zeil. Een prachtige bootvaart door moeras en smalle beekjes, verder op de grotere plas. Watervogels vliegen op. Anne maar foto’s pakken en ik genieten van het landschap. Na kapitein bedankt te hebben en een fooi te hebben gegeven vervolgen we onze weg.

Op weg naar een Necropolis (Radimlja). Allemaal oude grafstenen waarop vaag een tekening is te zien. We hebben die langs de kant gefotografeerd, die achter de omheining liggen zijn dezelfde en daar moet je voor betalen en we hebben er in de bergen ook al veel zien liggen. Een 10-tal meter verder onze boterhammen opgegeten in de nabijheid van een Roma-kamp.

De bergen in gereden en daar een oude Hellenistische stad tegengekomen die was vernietigd in de tijd van de Romeinen. Buiten een muur van stenen en wat oude afgebrande barakken van de archeologen niet veel te zien, of toch: een scherf van een oude terracotta pot (ligt al in de auto).

In Stolac is de oorlog precies pas gedaan. Weinig heropbouw behalve katholieke kerk en daarnaast de moskee. Om de dag te beëindigen nog enkel watervalletjes en oude watermolens bezocht. Van de watermolen was enkel het gebouwtje(heropgebouwd) en de rivier nog te zien.

Terug aan het hotel wat relaxen aan het zwembad.

Dag 13

13 is geen goed getal.

Met een beetje spijt moesten we ons hotelletje verlaten. We hebben zelfs nog een souvenir gekregen.

Ik had een route voor vandaag uitgestippeld via Google maps. Onderweg nog pêchen gekocht aan een kraampje naast de weg. Daarna een mooie vallei in. So far so good..tot…de weg stopte!! Geen doorgang meer voor auto’s. We moesten helemaal terugrijden en volgens de Garmin GPS zo’n 100 km omrijden. We hadden niet veel keuze. Het begon goed, brede baan, die smaller werd en smaller, geen asfalt meer, grintweg die slechter en slechter werd. Was terug het beste? Of verder hobbelen?

Regelmatig graven van oorlogslachtoffer, dus kans op mijnen naast de weg. Zo in the middle of nowhere is nog niet alles geruimd.

Uren hebben we erover gedaan om aan het gletsjer meer te komen. Daar was de tijd echt nog blijven stilstaan. Maar er was wel een asfaltweg. De GPS wilde ons steeds doen afdraaien op een klein baantje, maar we zijn de enige fatsoenlijke baan blijven volgen. Ik kon niet volgen op de kaart, die gehuchtjes stonden er niet op, reden we Noord? Op zo’n kronkelend bergweg weet je het niet meer. De GPS wist het ook niet meer. En plots waren we in de stad! Oef!

Een hotel had ik hier niet met Booking.com kunnen boeken. Had wel een email gestuurd maar nooit antwoord gekregen. Ze verwachten ons wel. Ik had niet naar de prijs gevraagd en nu blijkt dat ze ons de suite gegeven hebben, de duurste kamer die ze hebben. Een les voor volgende keer.

We zitten in een stadje dat serieus gebombardeerd is in de ’90  en nog veel leeg staat. Veel armoede en werkloosheid. Sociale woonkazernes. Die mensen hadden het veel beter ten tijde van Tito. Voor de appartementsgebouwen liggen hopen houtblokken en de mensen zijn al uren bezig die naar binnen te halen.

Dag 14

Vandaag langs een kunstmatig meer, een volgelopen vallei, waarvan de toppen nog boven steken, met o.a. een klooster. We hebben verschillende oudjes gezien in traditionele klederdracht, maar net niet kunnen fotograferen.

De goede weg vinden is zelfs na grondige voorbereiding een moeilijke taak. De baan op de kaart kan een karrenspoor zijn, ofwel brede baan met een koe in midden. Garmin slaat tilt. Tomtom wordt zelfs niet meer opgezet.  We komen allerlei onverwachte dingen tegen : mijnvelden, leegstaande fabrieken, halfwilde paarden, kapotgeschoten en lege dorpen…

Nu zitten we in Jajce, vroeger een typisch vakantieoord voor Joegoslaven. Nu veel lege winkels. De oude stad is aangetast door de oorlog, maar nu snel opgelapt. Ze claimen kandidaat te zijn voor Unesco werelderfgoed, maar de manier waarop ze nu “restaureren” maken ze volgens mij niet veel kans.

Dag 15

Vandaag langs wilde rivier naar Banja Luka, de hoofdstad van Rep Srpska. Daar was een grote overdekte markt, Oostenrijk-Hongaarse gebouwen, communistische bouw en ook een modern shopping center met alle grote ketens, alsook McDonald’s ( de eerste keer in BiH daar gaan eten!!)

Ons volgend hotel was in Sanski Most, een stadje 60 km ten westen van Banja Luka. Volgens de kaart was daar een gele weg naartoe. Het begon weer goed, dan smaller , grintweg en dan in the middle of nowhere bossen met mijnen, illegale houthakkers, modderig pad. Telkens denkend het wordt beter als we Sanski Most naderen. Terugkeren? En dan? Hoe rijden? Na vele uren waren we ineens in het stadje en zagen we ons hotel. Daar kende ze weer geen woord Engels of Duits, maar we hebben wel een kamer gekregen.

Door het stadje zouden 9 rivieren stromen en erg fleurig zijn. Een paar rivieren hebben we gevonden. Er was eigenlijk niks te zien. We zijn in een cremerie een coupe gaan eten voor 2KM(=1€)

’s Avonds de weg voor de volgende dag voorbereiden. Volgens Google Maps geen probleem, de kaart had enkel een paar witte wegen en volgens Garmin onmogelijk de volgende bestemming te bereiken van hieruit. Wat nu gedaan? Ik had thuis zo’n mooi circuit voorbereid.  Er zat niks anders op dan terug zuid te rijden, dan west en daarna terug noord. Alsof je van Antwerpen naar Brussel moet via Luik, Namen en Charleroi.

Dag 16

De laatste dag al !

Omdat we zoveel moesten omrijden, heb ik twee dingen van de planning geschrapt.

Vandaag enkel het natuurpark Una. Het regende verschrikkelijk. Gelukkig reden we langs fatsoenlijke banen. Veel hebben we niet kunnen zien, het regende veel te hard en we zaten in de wolken.

Nabij de grootste waterval moesten we inkom betalen. Toen we vroegen hoeveel, bekeek de boswachter ons en de auto en zei toen 12 KM. De prijs wordt bepaald door een aantal factoren, maar dat zullen we nooit begrijpen.” In Bosnia nothing is logic” zei één van de gidsen ons, en dat klopt helemaal.

De waterval was prachtig, en de zon liet zich zelfs even zien. Helemaal met loopbruggen en uitkijkposten aangelegd, gesponsord door de lokale Rotaryclub.

Er zitten beren, wolven, everzwijnen, herten enz in het natuurpark , maar we hebben geen enkel dier gezien. Uit het natuurpark geraken was langs een grintweg, maar daarna de grote baan naar Bosanska Krupa.

De man van het hotel was supervriendelijk, alleen verstonden we er niks van. Hij nodigde ons uit op Bosnian koffie, en dat konden we niet weigeren. Een hele uitleg in Bosnisch, wat Italiaanse woorden, hij had het over de voetbal, de fitness in het hotel, morgen mooi weer…allez dat maakten we er toch van. Onze kamer kijkt uit op de rivier en we hebben een terras. We zijn de enige hotelgasten.

Bosanska Krupa is een leuk dorpje aan de Una-rivier. In de rivier zijn veel eilandjes en die onderling verbonden met bruggetjes. Op palen in de rivier staan houten vissershuisjes. Voor de rest usual stuf : oud fort, moskee, kerk, en vele terrasjes, waar de jeugd ..koffie drinkt! Moslims drinken geen alcohol.

Morgen rijden we BiH uit, door Kroatië en Slovenië, en overnachten we ergens in Oostenrijk. Als alles vlot verloopt rijden we zaterdag door tot thuis. Indien veel oponthoud en/of te vermoeid slapen we nog eens in Duitsland.

Dag 17

Vandaag voor de grote tocht nog wat ge-urbext. Het fort was gesloten, maar je moest bellen en een halve minuut later stond de conciërge er . Helemaal alleen in fort annex kasteel. Het was redelijk vervallen, ook beschoten in de laatste oorlog. Nergens verbodstekens, geen afsluitingen, heel leuk.

Het grensstadje met Kroatië is bekend dat Kroaten daar hun boodschappen komen doen wegens goedkoper. Daar wilden we ons laatste centjes uitgeven. Maar we vonden de winkels niet en plots stonden we aan de douane.

 

 

 

 

Cuba sept 2014

Dag 1    Havana                                                                               Casa Belen1850

Vlot in Zaventem geraakt. De bus van de parking stond nog mooi te wachten (we waren 20 min te laat door Wouter). Nergens moeten aanschuiven voor douane en controles.

De vlucht was lang, maar we hadden een spiksplinternieuw toestel, getekend door Panamarenko. Niet ontworpen hé, zijn handtekening  stond in het groot op de neus van de Boeing Dreamflyer.

In Varadero vonden we na enig zoeken onze chauffeur ( allee eigenlijk vond hij ons). Zeer vriendelijk, we mochten hem altijd doen stoppen als we wilden uitstappen. We hebben even aan een mirador aan de grootste en hoogste brug van Cuba gaan kijken. Hier en daar gaf hij nog wat uitleg. Na 2 uur rijden waren we in La Habana! We reden door smalle en vervallen straatjes, daar zou onze casa particulares moeten zijn. Zeer autentiek. De verrassing kwam na de voordeur. Heel mooi huis, met zeeer hoge plafonds en antieke koloniale meubels. De ontvangst was in 100% Spaans. Toch moeilijk te volgen als ze zo snel praten.

Na installatie zijn de we omgeving gaan verkennen. Ik wilde met de ferry de rivier oversteken. Daarvoor moesten we eerst wat toeristengeld wisselen in moneta nationale.  Ze keken mij nogal gek aan, achteraf gezien wisselde ik bijna maandloon!(15€)

Aan de overkant was eigenlijk geen goed zicht op de skyline, maar de boottocht was wel leuk en goedkoop( 0,30€ voor ons drie, heen en terug)

Eten vinden is niet gemakkelijk hier, als het duidelijk is (of er een lokker staat) word je waarschijnlijk afgezet als toerist zijnde. We zijn uiteindelijk dan maar in iets uit onze straat gegaan, amper 3m² groot en eerder een binnentuintje achter een gevel. Allebei spaghetti gegeten, Ilse niet gegeten want ze is stom, en dan nog allemaal een dessertje. Dan hopen dat de prijzen in moneta nationale waren.. Al goed wel, we hebben dus voor minder dan 3 euro gegeten (en gedronken).

Dag 2  Havana                                                                                 Casa Belen1850

Het ontbijt was de ene verrassing na de andere. Ze bleven maar eten aanvoeren. We konden niet bestellen, want we verstonden niks. Ons buikje was goed vol.

Daarna een flater, de kamerdeur dichtgetrokken en de sleutel zat er vanbinnen nog op. Met de loper ging dat natuurlijk niet open. De baas heeft voor hulp moeten bellen.

Onze gids stond er stipt op tijd. Een gepensioneerde man, nogal zakelijk met laptoptas vol paperassen. De communicatie was niet 100% goed verlopen maar dat is niet echt het probleem.

Al vlug bleek dat zijn kennis en oriëntatie niet goed is. Maar blijkbaar is hij tot nu toe alleen chauffeur geweest en nooit gegidst. In het vervolg zullen we eerst onze reisgids lezen. Maar hij doet z’n best, probeert veggierestaurant te zoeken enzo. Hij vraagt aan de bewakers de uitleg en vertaalt dat dan voor ons. Hij vraagt ook de weg aan iedereen. En ik denk dat hij het ook belachelijk vind dat je bijna 2€ extra moet betalen om foto’s te nemen. Hij zegt dan om te snel fotograferen en houdt de bewakers aan de praat.

We zijn naar een camera obscura gaan kijken. Die stond boven op een dak en zo hadden we een 360° uitzicht over de stad. We hebben ook een maquette gezien van het oude stadsdeel.

Toen was de gids moe, hij wilde de rest ineens met de auto doen, terwijl dat echt niet meer ver was. In de namiddag waren verschillende dingen die we wouden gaan zien gesloten (voor renovatie).

’s Avonds zijn we nog naar een fort geweest voor een kanonschot. Vroeger werd dat elke avond gedaan om aan te kondigen dat de stadspoorten gingen sluiten. Nu wordt dat nog elke avond gedaan, voor de toeristen. Het was wel een beetje duur voor wat het was maar dan hebben we dat ook weer gezien hé!

Dag 3  Havana                                                                                 Casa Belen1850

Eerst zijn we naar de kathedraal gegaan want die was gisteren dicht. We konden niet op de toren met uitzichtpunt want dat was alleen open van maandag tot vrijdag. Daarna naar musea de la revolucion. Heel veel te zien en Wouter bleef maar rondkijken.

Dan zijn we naar Miramar gereden. De chiquere buurt waar alle rijken en diplomaten wonen. Daar naar Fuster gaan kijken. De muren rond de huizen in de straat waren versierd met mozaïek. Dat was mooi maar toen kwamen we bij het huis van de kunstenaar! Een heel huis versierd met mozaïek. Dan naar het theater Karl Marx maar dat was, voor de verandering, dicht. Hopelijk was de begraafplaats Christoph Colon niet dicht. Daar hebben we korte rondleiding gekregen door een lokale stand-up comedian gids. Echt wel leuk.

Dan even gestopt bij een parkje waar John Lennon op een bankje zit(een standbeeld). Gaan eten in iets wat er chic uitzag maar we betaalden maar 20 CUC (minder dan €15), we moesten wel lang wachten op ons eten. Na het eten naar callejon de hamel, straatje met grafitti. We moesten een cd kopen om bij te dragen om verf te kunnen kopen voor de kinderen. Dan waren we de chauffeur beu en hebben we gezegd dat we in het kamer gingen rusten om van hem vanaf te raken. Hij had trouwens nog een verrassing, Wouter moest de kaart bestuderen, want hij kende de weg niet. Ik floepte er spontaan uit dat we hem huurde omdat we geen kaart wilde lezen. ’t Toch waar zeker!

Dan wouden we naar een oude apotheek en het musea de la pharmacie gaan maar natuurlijk allebei dicht. Dan maar wat rondgelopen. Mama mocht bij iemand binnen in zijn huis gaan kijken. Na een tijd kwamen we per ongeluk in China Town. Daar hebben we pizza gegeten in een ‘chinees restaurant’ in Cuba.

De mensen zijn heel vriendelijk en laten zich vlot fotograferen, of vragen zelf om gefotografeerd te worden. Iedereen vraagt wel where are you from. Wouter wilt nu een T-shirt met de tekst : I’m from Belgium, don’t ask again. Of ene met I’m not hungry als we langs restaurants komen.

Dag 4       Vinales                                                                Villa Haydee Chiroles

We zijn vertrokken uit Havana, richting Pinar del Rio. Langs de autopista met 3 rijstroken per richting  met voetgangers, paard en kar,camionbussen…de verkeersregels zijn hier precies anders dan bij ons. Linker rijstrook gebruiken is veiliger om geen mensen te overrijden.

We stopten ergens om de weg te vragen, aangezien de chauffeur de weg niet wist. Een jongeman kwam aanbieden dat hij de weg zou wijzen naar de Tabaco Plantage. Er stond er één  in ons programma en we vroegen of we naar daar konden gaan(was de beste volgens de reisgids), geen probleem zei hij. Hij is dan meegereden om de weg te tonen, maar natuurlijk naar een andere Plantage..(Wouter heel slecht gezind) Daar kregen we veel uitleg en een rondleiding van een gids die heel goed Engels kon. Op het einde was er uiteraard de mogelijkheid om sigaren te kopen, ze zouden tot de beste ter wereld behoren. We hebben er dan een paar gekocht als souvenir en cadeautjes. De twee andere, Duitsers, hadden echter plannen om grotere aantallen te kopen en vroegen al of het mogelijk was met creditcard of euro’s te betalen. Hoeveel ze er uiteindelijk gekocht hebben weten we niet. Waarschijnlijk ieders 50, het maximum aantal dat per persoon uitgevoerd mag worden zonder enige aangifte.

Daarna zijn we naar een Rum-fabriek gegaan( nog altijd met die kerel -landbouwingenieur,nu gids) Een zeer klein fabriekje waar alles zo goed als met de hand gedaan wordt. De rum is enkel in de fabriek te koop. We hebben 2 flessen gekocht omdat het wel lekkere was, en vooral helemaal niet duur. De rondleiding zelf stelde eigenlijk echt niets voor, maar we hebben dan ook niet betaald (we waren al buiten toen we het besefte).

Die kerel heeft ons dan een restaurant aangewezen ,waar we even sandwiches hebben gegeten (en ijs als dessert) en zijn dan naar het Museo de Ciencias Naturales gegaan. Dit bezoek was vooral voor het speciaal gebouw. Er stonden opgezette dieren en in de binnentuin enkele betonnen dinosaurussen. Hoe langer je rondkeek, hoe meer er te ontdekken viel. Een mevrouw van het museum wilde alles uitleggen in Spaans aan ons, en als ze traag sprak verstonden we nog wel veel.

We moesten dan verder rijden naar Vinales, door de bergen met mooie uitzichten. Eenmaal aangekomen in de casa was het al te laat om nog naar de grotten te gaan. Het is ook hard beginnen regenen, dus veel kunnen we niet doen. We gaan nog wel naar een uitkijkpunt als het zonsondergang is en de vrouw van de casa wist ons te vertellen dat er een processie en feest is op het dorpsplein deze avond. Ze gaat ook een wandeling met plaatselijke gids voor ons regelen voor morgenvroeg.

De gids vergeet echt wel snel, zijn Engels is erg beperkt en soms weet ik echt niet wat de bedoeling is. Langs de andere kant regelt hij soms wel dingen, zoals op het terras van een chique hotel naar de zonsondergang  gaan kijken.

Dag 5   Las Terrazas                                                                                    La Moka

De dame van onze casa is superlief en heeft voor ons een wandeling met gids geregeld. Drie uur wandelen, langs koffieboer, grot en tabakboer. De gids zei wel niet veel, maar toch was het zeer geslaagd. Al de andere toeristen kwamen per paard. Het was commercieel, maar zo primitief dat het best sympathiek was. De grot was klein, we moesten ons door smalle doorgangen wringen.

Daarna zijn we naar de muur van de prehistorie gereden. Dat kostte heel veel en was echt stom : wat dino’s en een maar mensen primitief geschilderd op een rots van 180m hoog.

Soms is onze gids echt tegendraads. Gisteren zei hij nog dat er mooie stranden waren en of we niet wilde zonnen? Vandaag wilden we dat wel doen, en toen zei hij dat dat onmogelijk was want dat was te ver??? Ik vroeg ook om langs de noordelijke baan te rijden, hij beweerde impossible. Na Bosnië weet ik dat je landkaarten niet altijd moet geloven, dus in ging hem niet tegenspreken.

Het was al voorbij etenstijd en we vroegen om in het dorp te gaan eten. Nee, hij bracht ons naar een restaurant op een uitkijkpunt. Het regende verschrikkelijk, we waren ketsnat vanuit de auto naar binnen. Ze hadden geen kaart, we hadden geen idee van prijzen, we kregen een driegangenmenu. Het was lekker, vreesde voor de rekening…maar het was goedkoop!

Daarna een heel stuk rijden naar onze volgende bestemming. Via de autopista. De chauffeur wist de weg niet(en wij lezen dus geen kaart),dus stopt hij op het linkse rijvak, 4 pinkers aan en vraagt de weg aan iemand die op de middenberm staat.

We slapen in een viersterrenhotel maar het is verouderd. We hebben lampen uit de badkamer moeten halen om de grote lamp in de kamer te vijzen want daar zaten geen lampen in. Er is een zwembad aan het hotel maar nu is het te slecht weer om te zwemmen. Het heeft heel de namiddag geregend.

We hebben hier gegeten in een eco-restaurant in het dorp. Ilse soep met fruit. En de rietjes waren holle bamboe stokjes. Je kon van alles de grote van porties kiezen.

Dag 6   Las Terrazas                                                                                    La Moka

Vanmorgen zijn we te voet met gids vertrokken vanuit hotel voor een junglewandeling. Er waren nog 2 Britten en 2 Hollanders met een baby in ons groepje. De gids kon al direct buiten het hotel veel over de plantensoorten vertellen en laten zien. De tour zou 7km zijn en een 3-tal uur duren, we zouden door de jungle gaan en 2 ruïnes van oude Franse koffieplantages zien. Al snel begon het wat te druppelen, maar dat was aangenaam omdat het anders te warm zou zijn. Verder in de jungle begon het dan harder te regenen, maar we konden onderweg schuilen bij een boer waar we toch een pauze zouden houden. Het bleef maar regenen en het zag er niet naar uit dat het zou beteren, en we zijn dan maar vertrokken als het iets minder hard regende. Op het einde van de wandeling zouden we aan de rivier San Juan komen waar we konden zwemmen. Spijtig dat het dan dus regende. Er was blijkbaar een lunch inbegrepen in de prijs, wat dus handig meegenomen was. Na de lunch nam de rest een taxi terug naar het hotel. Maar ik en Ilse vonden dat we toch nog even moesten zwemmen in de mooie rivier, aangezien we helemaal naar daar gestapt waren. Uiteindelijk was het ondanks de regen niet koud. De rivier was ook helemaal niet koud, het was heel aangenaam. De zon begon zelfs te schijnen en mama is er dan ook maar ingegaan. We zijn dan nog wel even gebleven. Onze chauffeur is ons dan komen halen.

Daarna zijn we naar een gerestaureerde koffieplantage op de top van een berg met mooi uitzicht gereden. Het is nu een restaurant, het was gesloten maar onze gids heeft geregeld dat we even binnen mochten kijken. Hij kende deze plek zelf niet en was aangenaam verrast en ging het zeker in volgende tours inlassen. De droogterrassen, slavenverblijven…zo konden we een goed beeld krijgen.

Er was in het dorp ook nog een museumpje, maar…gesloten(alweer). Onze gids is dan wat gaan rondvragen en vond een dame die juist haar krulspelden in had, maar ze is zo toch met ons naar het museum gegaan en gaf uitleg en onze gids probeerde te vertalen. Soms versta je de Spaanse tekst beter dan het Engels van onze gids.

We hebben nog even gezwommen in het hotel om toch eens gezwommen te hebben in het enige hotel met zwembad.

’s Avonds moesten we op zoek gaan naar iets om te eten. Het ene restaurant was nog altijd gesloten en het andere was toe wegens problemen met water. Dan maar een cafetaria van het dorp? Daar hadden ze ook niet echt iets meer. Er was nog een boothuis maar daar hadden ze geen vegetarische dingen. Dan maar het restaurant van ons hotel, en dus heel het dorp rondgestapt voor niets.

Dag 7        Cienfuegos                                                Hostal Cienfuegos Centro

Begonnen met een lange rit van Las Terrazas naar de varkensbaai waar we gingen snorkelen. We hadden het nog nooit gedaan dus wisten we niet echt wat we ervan moesten verwachten. We mochten een uur met een gids snorkelen langs de kust. De gids liet ons zien hoe je je zwemvliezen, duikbril met snorkel en zwemvest juist moest aandoen en dan begonnen we er aan. De eerste adem onder water was wel even raar maar daarna ging het gewoon. We zagen al direct enorm veel vissen met mooie kleuren en patronen, precies alsof we in een groot aquarium zaten te zwemmen. Er waren ook veel rotsen met grote koralen in allerlei verschillende vormen. Al goed heeft mama zo’n onderwatercameraatje (we konden er wel een gebruiken van daar, maar dan moesten we weer betalen (en hoe zouden we dan onze foto’s kunnen krijgen zonder internet?)). Het was echt heel mooi allemaal onder water, zijn geld absoluut waard! Er was zelfs nog een deel dat ze the cave noemde, een waterplas 20 meter landinwaarts. Deze was een soort enorm diepe canyon onder water. Het water was echter minder helder, donkerder, en de vissen waren veel schuwer waardoor je eigenlijk niet veel zag. Voor te duiken zal dit wel zeker de moeite geweest zijn.

Middageten zoeken was wat moeilijk omdat er geen elektriciteit was wegens een accident. Uiteindelijk toch wel iets gevonden.

Dan verder gereden naar Cienfuegos. De straten zijn hier genummerd zoals in New York, maar toch vond de chauffeur onze casa niet. We kregen dan 2 uur om te wandelen in de stad en zouden dan met de auto terug komen. We waren al te laat maar kwamen hem onderweg tegen en spraken dan op het einde van de straat af aan restaurant ‘Olympus’. Toen we aan la punta kwamen hadden we nergens het restaurant gezien. We namen dan 2 fietstaxi’s die ons zouden brengen, maar ze wisten eigenlijk ook niet waar het was. Niemand had gehoord van een restaurant ‘Olympus’, ‘Olympia’,… In een tankstation wouden we bellen naar de chauffeur en bij het tonen van de telefoonnummer wisten ze al genoeg. Ze belden voor ons en konden dan uitleggen waar we stonden. Hij zou direct naar daar komen. Met de auto gereden naar een ander restaurant, want ‘Olympus’ bestond wel degelijk niet . Het was ondertussen al heel laat, en het restaurant was eigenlijk een gastronomisch met enkel uitgebreide  menu’s. Onze gids heeft het dan klaar gekregen dat we een soepje en een slaatje konden eten. Soms is hij wel super.

Dag 8   Trinidad                                                                           Hostal Milagrosa

De chauffeur had een mooi plannetje gekregen met de weg en referentiepunten hoe we moesten rijden. Volgens mij was dat redelijk duidelijk, maar toch stopte hij telkens opnieuw om de weg te vragen.

Eerst wilden we nog een eclectische palacio bezoeken in Cienfuegos. Eigenlijk was dat nog gesloten maar de chauffeur heeft ons toch naar binnengekregen voor een paar foto’s.

Met de overzetboot zijn we naar een klein dorpje met oud fort gevaren. Niks spectaculair, maar niks toeristisch. Allemaal mensen die van of naar de fabriek gingen werken. De chauffeur was aan de auto blijven wachten en babbelt dan met iedereen. Zo komt hij heel wat te weten. Jammer dat zijn Engels te beperkt is, hij wilt dikwijls vanalles zeggen,  maar vindt de woorden niet.

Daarna een hele trip door een mooi berglandschap. De auto heeft maar een kleine motor en bergop was het wel moeilijk.  Er was een gids voor ons geregeld, korte wandeling en zwemmen aan waterval.

Dan moesten we terug door de bergen en het was flink beginnen regenen. De chauffeur zag het precies niet meer zitten, maar we vonden dat het uiteindelijk goed meeviel.

De casa in Trinidad heeft award van Tripadvisor gewonnen. Voor het eerst hebben we in de casa zelf gegeten. Te uitgebreid en weeral bonensoep, kip met rijst, mango, advocado en zo van die toestanden.

Vanavond staat er nog een bar met live optredens op het programma. We wilden te voet gaan, maar de chauffeur was bang dat we de casa nooit zouden terugvinden. De dame van de casa had het uitgelegd, niks moeilijk aan. Toch wilde Alvaro ons per auto de weg tonen. Zelf reed hij 3x om en zette ons ergens af en we waren totaal onze oriëntatie kwijt. Heel wat gestapt voor niks, de bars waren ook niet echt ons ding en we waren moe.

Dag 9  Trinidad                                                                           Hostal Milagrosa

Vandaag rondgelopen in Trinidad. Eerst zijn we naar een oude trein gaan kijken, een trein voor toeristen maar die was nu in reparatie. Daarna in het stadje zelf gaan kijken. Zonder Alvaro, wij wilden wandelen(echt niet ver) en hij bleef bij de auto. Heel de tijd lastig gevallen, taxitour? zeep? Dollar? Er zijn veel musea maar we hebben ze niet allemaal gedaan. Wel de maquette van Trinidad, museo de historia de municipales en dan museo de arquitectura colonial. Een knappe WC gezien en ook antieke douche met regenkop en zijsproeiers en warm water.Daarna zijn we gaan eten, deze keer geen hele menu met weeral rijst maar een smoske en een slaatje. Het centrum is mooi gerestaureerd, gekleurde huisjes en weg in kasseistenen. Dan zijn we naar ermita de la popa gegaan, een ruïne van een kerk op een berg maar dat was afgesloten want ze waren er aan het werken. Hier nog het echte Trinidad. Dan nog even binnengeweest in de iglesia de la santisima Trinidad. Dan naar een andere ruïne van een kerk geweest op een pleintje. Daarna terug naar de casa om ons zwemgerief aan te doen en naar het strand te gaan. Er zijn zwarte stranden en witte, wij verkozen de witte. We zaten op een stukje strand voor de ‘locals’, het andere stuk strand was voor het vijf-sterren all inclusive hotel. Het water van de zee was heel warm! Toen begon het ineens heel hard te waaien en zijn we maar terug gereden. We wilden die zwarte stranden wel eens even zien, maar toen zei de chauffeur dat dat ver weg was???

’s Avonds wilden we nog naar de cinema. We hebben daar een hele tijd gewacht, het licht brandde aan de kassa en door een deur die openstond zagen we iemand op laptop bezig. Eerst dachten we dat die de film aan het voorbereiden was, maar die zat spelletjes te spelen. Hij zag ons uiteindelijk staan en …speelde gewoon verder. Er kwam niemand anders naar de cinema, de film ging gewoon niet door.

Dag 10       Camaguey                                                                             Casa Bada

Weer veel kilometers vandaag.

Eerst zijn we langs een koloniale suikerplantage geweest. De oude toren om te waken over de slaven stond er nog, mooi uitzicht. De rest was vreselijk toeristisch. Vrouwen die zogezegd handgeborduurde tafelkleden verkochten en andere prullaria. Weer bedelen voor zeep, bikken of dollars. Ik had een paar vrouwen gefotografeerd en kon niks anders geven dan ballonnen. Ik vroeg of ze kinderen hadden, si si tres, en opeens uit het niets stonden zeker 10 volwassenen rond mij met massa’s kinderen thuis. De chauffeur bracht ons ook naar de plek waar vroeger de waterput was, maar je kon er niet veel van zien.

De lange trip is nog onderbroken door lunch in Cubaans restaurant, waar we in national pesos betaalden( omgerekend 4€ voor alle 3 samen)

In de late namiddag aangekomen in Camaguey. Hartelijke ontvangst in de Casa. Het staat hier vol beeldjes en pluche beesten, tot in de badkamer!

We zijn onmiddellijk  de stad gaan verkennen. Volgens de reisgids een doolhof. Het was vooral moeilijk omdat het plannetje niet klopte. Alle musea waren dicht( het is zondag).

 

Dag 11    Santiago                                                                    Hostal Las Terrazas

Vandaag nog langere autorit. Iedereen zei dat de weg in zeer slechte was en de chauffeur was weer zenuwachtig. We hebben ook koeien gezien die uitgebroken waren en over de weg liepen.

Gestopt in Bayamo, de geboorteplaats van onze chauffeur. En hij kende daar de weg zonder 100x vragen. Spijtig genoeg waren de musea daar gesloten op maandag. De chauffeur heeft uiteindelijk toch iemand te pakken gekregen die wat uitleg gaf. Het museum openen voor ons was net iets te veel gevraagd. Deze plaats is ooit heel rijk geweest, het volkslied is hier gecomponeerd.

Vervolg van de rit, ik vond de weg beter dan voorspeld. Links rijden om putten te vermijden is hier normaal, maar als de chauffeur links blijft rijden als er een tegenligger aankomt was het even spannend.

Santiago de Cuba is een grote stad en zeer druk en ze rijden hier zoals in Parijs. De chauffeur stopt om de 500m om de weg te vragen, tot ergernis van de auto achter ons. Hij reed dan anders dan ze uitlegden, moest blokje omrijden voor terug(wegens enkelrichting waarschijnlijk) en sloeg dan totaal tilt. Rechts was nu links, maar oriëntatie heeft hij niet. Ergens geparkeerd en de eigenaar van de casa gebeld om voor te rijden. Die vond ons niet, dan stonden er al 4 mensen rond onze auto om de weg uit te leggen, iemand had een stadsplan, maar  toch kwam er geen schot in de zaak. Uiteindelijk is iemand voor ons gereden.

Weer heel vriendelijk ontvangen in de casa, dit maal in perfect Amerikaans.

Het werd al donker en we zijn in de stad gaan eten.

Onze chauffeur is komen zeggen dat hij voor morgen een gids heeft en dat we alles met de auto kunnen doen(het is hier nogal op en neer). We vinden wandelen leuker en hopen dat die gids dat voorstelt. Het historische centrum is niet zo groot, de rest willen we wel per auto doen.

Dag 12    Santiago                                                                   Hostal Las Terrazas

Het idee van een lokale gids te nemen was fantastisch, qua prijs viel dat goed mee. Zo hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden die wat verder van het centrum waren per auto bezocht. De lokale gids kende de weg perfect en heeft een mooie toer gemaakt langs de zaken die ons interesseerden : plaza de la revolucion, Moncada kazerne, begraafplaats met mausoleum met aflossing van de wacht, El Morro fort en per ferry naar piepklein eilandje. In 2012 heeft de orkaan Sandy hier lelijk gedaan : hele wijken weggeblazen. Je ziet geen grote bomen meer, de plaza’s hebben weinig schaduw van de nieuw aangeplante boompjes.

Onze chauffeur ging niet overal mee binnen en de lokale gids kon enkel Spaans. Heel vermoeiend om naar te luisteren, toch begrepen we de hoofdzaken wel.

We hadden honger en vroegen om naar een restaurant waar ze sandwiches hadden te rijden. De gids bracht ons tegen alle verwachtingen in naar een national pesos restaurant. Dus zeer goedkoop gegeten.

We hoopte verder zonder gids te kunnen gaan, maar dat lukte niet. Achteraf gezien niet slecht, want we mochten nog even binnen in een gesloten museum voor een foto.

Daarna  alleen nog wat in een volkse wijk gewandeld, steile straatjes en trappenstraatjes. Hier toch wel armoede en krotwoningen.

Dag 13   Baracoa                                                         Casa La Terraza de Baracoa

Vroeg vertrokken omdat het ver rijden was, van Santiago de Cuba naar Baracoa, de meest oostelijke stad van onze reis.

Tussenstop gemaakt aan een mirador aan Guantanamo Bay, waar in de verre verte iets te zien was van de Amerikaanse basis. Dichterbij konden we niet geraken. Gids liet wat foto’s zien van hoe het er uit zou zien, met huizen, hospitaal en zelfs school. Op de vraag hoe het nu zit met het verlopen van de huurduur van de Amerikanen antwoordde de chauffeur niet echt.

Middageten in een restaurant aan de zee met een heel mooi uitzicht. We hebben nog even kunnen zwemmen voordat ons eten (wel weer kip met rijst) er was. Ook veel mooie schelpjes gevonden.

Dan verder richting Baracoa, langs een bergpas. Heel mooie uitzichten over de bergen, waar wolken tussen hingen en het nog mooier en mystieker maakte. Op elke mirador wel verkopers van bananen, chocolade,…

Baracoa een deel met de auto gedaan, tot op het puntje waar een mooi uitzicht is over de Tafelberg waar Columbus aan land zou gekomen zijn. Te voet terug door het stadje naar het centrum en casa. Niet echt groot stadje, bijna alles gezien.

Dag 14   Gibara                                                                                    Hotel Ordoño

Vandaag vertrokken richting Gibara. Eerst langs het chocoladefabriek en het Cucuruchofabriek gereden maar dat mochten we niet bezoeken omdat de chocolade en de snoepjes anders worden nagemaakt. Daarna naar Moa, 60km langs onverharde weg. We kwamen voorbij nikkelfabrieken maar daar mochten we ook geen foto’s trekken. Onderweg was nog een stop voorzien op een eiland waar stranden waren en Afrikaanse dieren waar je ook safari’s kon doen. Weeral 10km op een kiezelweggetje om dan daar aan te komen en te ontdekken dat de inkom 10CUC per persoon is en het eten was daar 15CUC per persoon. Dat vonden we veel te duur want we hadden ook niet veel tijd om er te blijven. En als je de safari wou doen was het nog eens 9CUC per persoon extra! Weer 10km terug op het kiezelweggetje en verder naar Gibara. Daar zijn we eigenlijk pas laat aangekomen maar we hebben nog wat kunnen rondwandelen in het stadje. Het was weer onweer (zoals bijna elke avond) en we hebben foto’s en filmpjes proberen maken van de bliksem. Daarna op zoek naar iets om te gaan eten, liefst iets anders dan rijst. We gingen dan maar ergens een ‘pan con queso’ eten maar dat broodje bleek een mini-pistoleetje dus daar hadden we niet genoeg mee. Goed dat ze overal El Rapido hebben waar ze ijsjes hebben.

Het is hier heel rustig en de mensen zijn heel vriendelijk, zonder iets te willen of te lokken of dergelijke. We kwamen iemand tegen die in het museum werkt dat we wilden zien maar niet vonden. Ze heeft dan uitgelegd waar het was en we gaan dan morgenvroeg nog even langs, want Ilse wilt perse de hermafrodiete kip (haan?) zien.

We hebben dit maal geen casa maar een boutique-hotel in een gerestaureerd palacio. Heel chique. En alle moderne luxe. En betalend internet.

Dag 15    Santa Clara                                                         Casa Ernesto y Mireya

We zijn voor de lange rit nog even langs het Museo Historia Natural geweest. Weer veel opgezette dieren, met de hermafrodiete kip/haan als pronkstuk. De kip/haan zou zich in cycli als kip gedragen hebben en dan weer als haan. Hij/zij zou eieren gelegd hebben maar altijd ook zelf opgegeten. Verder stonden er nog enkele rare misvormingen als een geit met 2 koppen. Er stonden foetussen van verschillende dieren in sterk water. Er was in dat kleine museum toch wel heel veel te zien.

Dan de lange rit naar Santa Clara, waar we eigenlijk een hele dag over gedaan hebben. De wegen zijn hier wel weer terug beter. Maar vaak is de autostrade hier 3 rijvakken voor beide richtingen, zonder middenberm. Soms zijn de inhaalmanoeuvres van onze chauffeur wel gevaarlijk.

In Santa Clara hebben we nog niet veel tijd gehad want we zijn pas redelijk laat aangekomen en hebben enkel wat in de buurt kunnen rondlopen. Het centrale plein is dicht bij de casa en de bomen zaten er vol met vogels, heel veel lawaai.

Dag 16    Varadero                                                                    Casa Mary y Angel

In Santa Clara eerst nog naar de gepantserde trein en het mausoleum van Ché.

Het laatste stuk wat langer rijden dan ik verwachtte. Het stadje voor Varadero zijn we nog eens goedkoop gaan eten in een national pesos restaurant. Zag er keichique uit, hebben voor nog geen 5€ met drie gegeten.

Varadero is een schiereiland met vooral all inclusief hotels, waar geen Cubanen mogen komen. Onze casa is echter meer in het begin, hier zijn het vooral locals. Het strand is gratis, mooi, maar wel veel afval. Het water is helder en warm. Zonnen is onmogelijk, veel te warm. Het strand is omzoomd met bomen en daar is het zalig relaxen.

’s Avonds zijn we  nog even naar het strand gegaan om de bliksems te kunnen zien, bijna elke seconde was er wel één! We hebben geprobeerd mooie foto’s te nemen, maar dat is niet gemakkelijk.

Dag 17    Varadero                                                                    Casa Mary y Angel

Laatste dag met de chauffeur. Waarmee we geen rekening hebben gehouden, is het feit dat de auto vandaag in Havana moest ingeleverd worden. Dat ging de chauffeur wel doen want wij blijven hier nog een nacht. Havana is zo’n 2,5 uur rijden , dus wilde hij op tijd doorrijden.

Eerst hebben we het schiereiland afgereden. Hoe verder naar het puntje, hoe chiquer de hotels en appartementen. Tegenwoordig mag iedereen met geld daar komen, dus ook Cubanen.

Daarna wilden we nog naar Matanzas, een stadje zo’n 40km van hier. Eerst had de chauffeur daar precies geen goesting voor. Hij is toch gereden en ons in het centrum afgezet. Wij hebben wat rondgelopen en het museo del farmacia bezocht. Wel de moeite. We durfden niet te lang wegblijven.

Toen vroeg de chauffeur wat we al gezien hadden. Hij had ondertussen een lijstje gemaakt en heeft ons naar ALLES wat er nog te doen was gebracht. We zijn nog naar een fort geweest, grotten en een mooi uitzichtpunt.

Dan terug naar Varadero en het afscheid. Wij zijn nog naar het strand gegaan tot het slecht weer werd.

Dag 18    Varadero                                                                    Casa Mary y Angel

Nog een halve dag om te genieten van zon en strand. Spijtig genoeg was het bewolkt. Toch gaan zwemmen in de zee, tot regen en onweer te dicht kwamen.

Er zat niks anders op dan in de kamer te wachten tot de transfer naar de luchthaven. En te wachten om aan boord te gaan en te wachten in het vliegtuig tijdens de tussenlanding in Mexico (we mochten er niet uit om de benen te strekken). Hele lange reis dus, Wouter afgezet in Leuven en dan eindelijk naar huis en gaan slapen.

fotoboek : http://nl.blurb.com/b/5831906-c-u-b-a

Namibia sept 2015

OMV_Map_Namibia6_675x600

Dag 1    Brussel – Frankfurt – Windhoek                   TRANS KALAHARI INN

Na wat gesukkel aan de selfscan en een paar keer van de ’t kastje naar de muur gestuurd te zijn, hebben we in de wacht ruimte drie ligstoelen kunnen inpalmen. Een paar waren blij hun ogen nog wat te kunnen sluiten.OLYMPUS DIGITAL CAMERADe eerste vlucht(Lufthansa) was maar een uurtje en we kregen zelfs een drankje aangeboden. Nog een hazenslaapje en dan een paar kilometers stappen naar de andere terminal in Frankfurt. Condor is een lowcost maatschappij, maar bieden toch een hele reeks (nieuwe) tijdschriften gratis aan. We hebben er een paar meegenomen. En teruggelegd.OLYMPUS DIGITAL CAMERANog een paar uurtjes slaap ingehaald, eten, een filmpke kijken…OLYMPUS DIGITAL CAMERAWe vliegen nu boven Nigeria,boven sahara, maar we zien alleen een zee van wolkjes. Nog 5000km te gaan-5u30.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOndertussen zitten we in de lodge. Grote kamer met nog aparte kamer. De temperatuur valt goed mee, niet vriezen en we hebben een dik dekbed. De GPS gaat, en vindt de satellieten dus dat zal wel lukken.

Dag 2    Windhoek   45km                                     LONDININGI GUEST HOUSE

Deze morgen stond de chauffeur ons al op te wachten. Hij wilde direct vertrekken. Wij hadden onze klokken verzet, maar in de foute richting ! Hoe stom!!! Het was dus 2 uur later dan we dachten! Het ontbijt was ook al afgelopen, maar we hebben toch nog eten gekregen.

Dan zijn we onze auto gaan oppikken : nen hele chique, een categorie hoger dan geboekt : Toyota Fortuner, diesel, 3liter motor. We hebben een extra verzekering tegen banden  en ruitschade, en een tweede reservewiel. Jerrycan verzekerde ze ons dat dat niet nodig was, plenty of fuel in Namibia. Ik(Anne) mocht als eerste rijden. Kei harde vering en trillend stuur. Dat belooft voor op de gravelroads. Links rijden met stuur rechts is toch wennen. Maar de kinderen assisteren goed en zeggen vb rechts afdraaien en links rijden.OLYMPUS DIGITAL CAMERAOmdat het dus zo laat al was, zijn we direct naar onze lodge in Windhoek kunnen rijden. Heeft de nodige Tripadvisor certificaten, niks aan toe te voegen. We hebben 2 kamers.

De winter hier is zeer relatief : het was vandaag tot 31°. De stadswandeling hebben we een stuk met de auto gedaan, de rest gewandeld.
Veel winkels, maar dicht op zondag. De stad was nogal doods, en niet zo veel bezienswaardigheden.

We zijn iets gaan drinken in de skybar van het Hilton Hotel. Stond in een reisgids, nogal duur maar mooi uitzicht. 1,5€ voor een drankje, dat is toch niet veel? Er was ook een infinity pool, maar ik denk dat ze dat niet goed begrepen hebben, er was niks infinity aan.IMG_0176_800x533_800x533

Daarna hebben we nog was rondgelopen en dan gaan eten : Indisch, omdat Ilse dan zeker was van vegetarisch. ’t Was lekker.

Als wij hier iets tegen elkaar zeggen, verstaan de mensen dat, het lijkt op Zuid-Afrikaans hé.IMG_0083_800x533_800x533First impresson of Namibia#FeelingFineInNamibia

IMG_0126_800x533_800x533
What does it mean? #Confused
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
No drinking for me
IMG_0155_800x533_800x533
Water is schaars
IMG_0132_800x533_800x533
Oud en nieuw, mooi en lelijk
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Londiningi Guest House

Dag 3     Mariental    400km                                                            AUOB LODGE

Beste lezers,

Het is me een genoegen tot jullie te mogen spreken. In wat volgt neem ik jullie mee op avontuur, naar de wondere wereld van Namibië. Waar de steenbok zijn eigen kring heeft en mensen hun persoonlijke barbershop.

We beginnen bij het begin.

Vanmorgen een goed ontbijt gehad met toast, vers fruit, spek & eieren, pannenkoeken,… Niets op aan te merken.

Om 9uur werden we opgehaald door een gids om een sightseeing tour per auto te doen. We zouden door de (arme) buitenwijken van Windhoek rijden. Om kwart na 9 was er echter nog niemand te bespeuren. Afrikaanse tijd dan zeker? Om half 10 nog niemand. We lieten iemand bellen om te vragen waar de gids bleef. Die was het blijkbaar vergeten of iets in die aard, maar ze zouden er binnen het kwartier zijn!

Om 10 na 10 kwam er eindelijk een busje aan dat ons oppikte. We moesten dan toch vragen om de tour wat in te korten omdat we in de namiddag nog erg ver en lang moesten rijden. De eerste stop was een kerkhof waar de helden van de Namibische onafhankelijkheid begraven waren. Mensen kunnen hier oneindig lang begraven liggen, ‘er is hier toch plaats genoeg’.

Als volgende stop gingen we naar een overdekte markt, waar vooral de vleesafdeling indrukwekkend was. Overal lagen stukken vee, hoofden langs de kant, magen in een soort waterbadje,… En deze werden zorgvuldig in stukken gehakt met een gewone bijl. We hebben een stukje vlees van de barbecue mogen proeven, erg lekker.P1000307_800x600

P1000319_800x600Voor de rest veel ‘barbershops’ en schoonheidssalonnetjes, in elke denkbaar huisje, kotje, hutje,…

De laatste stop bij een soort beschutte werkplaats. Ze vangen daar arme en gehandicapte vrouwen op. Die maken met recycleerbaar materiaal nieuwe spullen zoals juwelen. Er was ook een naaiatelier waar ze batikten en borduurden. Daarna konden we iets kopen in het winkeltje daar (wat we natuurlijk niet hebben gedaan hoewel er wel toffe dingen waren).

De normaal 3 uur durende tour werd afgerond om 20 na 12, zodat we toch weer wat verloren tijd konden inhalen.

Dan begon de tocht naar het volgende guesthouse. Hele lange rechte wegen met uitgestrekte landschappen zoals op televisie.

Onderweg zijn we de Steenbokskeerkring gepasseerd.P1000445_800x600Ilse en ik hebben ook voor de eerste keer gereden met de auto. Op de snelweg is dat links rijden natuurlijk niet moeilijk.P1000387_800x600

P1000399_800x600Ook al wat “wilde” dieren gezien : bavianen, antilopen en zelfs 2 neushorens! P1000469_800x600Toen we aankwamen was het al juist donker geworden en de uitbater was precies al wat ongerust.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Auob Lodge

We zijn daarna ook even naar de sterren gaan zien. Fotograferen was wat moeilijk, maar met statief kan je toch iets zien. Natuurlijk niet zoals in het echt. We moesten terug naar binnen omdat het hard begon te waaien en er veel zand meegenomen werd.

Dan zijn we op de moment aangekomen waar ik moet afronden en het verhaal door moet geven voor enkele aanvullingen, aanpassingen of zelfs complete verbeteringen.

Ik dank u voor u aandacht en hoop dat jullie ervan genoten hebben.

Wouter

Dag 4      Ai-Ais    570km                                   AI-AIS HOT SPRINGS RESORT

Vroeg opgestaan en lekker ontbijt gekregen.

Een stukje moesten we terugrijden langs dezelfde weg, maar dat was niet erg, gisteren was het donker en hadden we niks gezien.

De gravel roads zijn (tot nu toe) in goede staat en onze Fortuner rijdt daar vlot 80km/uur over.

Het landschap is werkelijk adembenemend. Maar na 4 uur hetzelfde te zien , wordt het toch wat saai. P1000900_800x600In the middle of nowhere stond ineens een gast te liften. Ik vond dat we die moesten meenemen. Wat later was er nog ene, die kon er dan ook maar bij. We hebben ze 40km verder afgezet. Als er geen auto’s komen doen ze dat gewoon te voet!!

Ik had een “geheim” adres gevonden, om het toeristische kokerboombos en giants playground te vermijden. Een oudere man had fossielen gevonden op zijn domein en om zijn inkomsten als boer wat aan te vullen, gaf hij rondleidingen voor toeristen. Heel enthousiast en echt interessant . Daarna mochten we nog alleen rondlopen in zijn kokerbomenbos en rotsenformaties. We hebben de complete stilte ervaren!P1000639_800x600