Suriname september 2013

Dag 1

Wouter was juist op tijd terug thuis voor het ontbijt na een nachtje stappen. Rit naar Schiphol ging vlot, alhoewel de gps langs Utrecht wilde en ik langs Rotterdam. Parking was een staaltje van Hollandse efficiëntie ( en humor) : goedemorgen, ik ben Nico en ik breng jullie naar de luchthaven. km stand opnemen ( zodat u zeker bent dat we er geen boodschappen mee doen) sleutel afgeven ( zetten we hem zolang in de gevangenis). ik mocht de valiezen niet pakken, nee u bent met vakantie. druk rond Schiphol? Geen probleem, dan nemen we andere route. Voor de deur afgezet. Dan aanschuiven en wachten en aanschuiven. Enige vertraging want Mister  Sung had z’n bagage afgegeven maar was zelf spoorloos. Mister Sung you are delaying the plane, over heel de luchthaven. Mister Sung we are removing your luggage from the plane!

Boeing 747, kei groot, passagiers over 2 verdiepingen. Film, muziek…

Paramaribo International Airport is net groot genoeg om een Boeing 747 te ontvangen ( trouwens het enige groot toestel dat er stond) uitstappen langs de trap en de tarmac te voet oversteken. En dan weet je het weer : een warm, vochtig deken valt over je, dit zijn de tropen! Per busje ( met airco) een uur naar het hotel rijden. Onze ogen al uitgekeken, zo’n mix : houten hut met negers naast een hindoetempel, getuigen van jehova naast een Chinese supermarkt. En dan die borden met Nederlands.

Hotel is prima. De eco versie van het moederhotel hiernaast ( economy en niet ecologisch) maar dat van ons is mooier, in koloniale stijl.

Even de stad ingelopen om te eten ( saté zonder pindasaus en frietjes zwemmend in een beker mayonaise) aan een kraam aan de waterkant. Morgen de rest bij daglicht zien.

Dag 2

Deze morgen een stadswandeling gedaan met een gids en nog twee andere mensen van ons hotel. Deze bestond uit de klassieke tour langs alle hoogtepunten van de stad met overal wat uitleg. Veel hadden we gisterenavond eigenlijk al gezien tijdens onze avondwandeling, mama vond er dan ook niet veel aan. Na de tour, die een uur vroeger gedaan was dan normaal omdat op zondag (bijna) alles dicht is en dus niet te bezichtigen, zijn we fietsen gaan huren. Daarmee zijn we naar ons hotel gefietst waar we even konden afkoelen in het zwembad. Nog niemand was die dag handdoeken gaan halen bij de receptie en het zwembad was dan ook voor ons alleen. Maar goed want daar moet je niet met 10 man inzitten… na de duik zijn we met de fietsen richting stad getrokken waar mama twee fietstochten had gevonden. Nog even langs Fort Zeelandia waar we gratis binnen mochten omdat het nog maar 10 minuten open bleef. De eerste fietstocht begon aan de dierentuin die we dan ook ineens meepikten. De zoo bleek echter meer een kinderboerderij waar er meer te doen was om de speeltuin en clownsshow dan om de dieren zelf. Wel hadden ze een tijger waar je eigenlijk verdacht dichtbij kon. De beschrijving van de wandeling leek meer op een encyclopedisch lijstje van welke boomsoorten er langs de weg stonden. Ik vond de fietstocht dan ook niet echt de moeite, zeker toen het nog eens begon te regenen. De tweede fietstocht was veel interessanter, en ook een pak langer. We hebben gefietst tussen alle soorten wijken, van rijke tot arme, die eigenlijk kriskras door elkaar liggen. Toen het donker werd waren we juist aan de terugweg begonnen. Voor we terug aan het hotel kwamen hebben we eten van een meeneem chinees gehaald en in de tuin van het hotel opgegeten.

Dag 3

Fiets teruggebracht en per taxi naar vliegveld. Landingsbaan midden in Paramaribo woonwijken. We werden gewogen en er was zelfs pascontrole, een man die onze paspoorten vroeg terwijl we in de wachtzaal zaten. Een 2-motorig vliegtuig voor 20 passagiers. Onze bagage erin + eieren, boontjes, afwasproduct,… een praatzieke gids, maar je komt wel van alles te weten, ook fouten in de reisgidsen enzo. We hadden 2 vluchten. Eerst moesten er mensen afgezet en andere opgehaald worden in Palumeu. Echt zo’n grasstrook in the middle of nowhere. En dan hetzelfde 15 minuten later. Dan moesten we nog een half uur met de boot. Dat gedoe met waterdichte tassen was helemaal niet nodig. Maar de grootste ontgoocheling; er is stroom, zelfs GSM-bereik en in het dorp is internet. Staan we hier zonder laders, zonder tablet.

Eenmaal aangekomen op het eiland gebeurt alles hier rustig en relax. We werden door iedereen vriendelijk verwelkomd en kregen meteen uitgebreid lunch. Daarna zwemmen met de gids in de rivier en een rondleiding over het eiland. Veel enge beesten aan onze lodge. We hebben al een grote vogelspin zien kruipen over ons dak. Toen ik naar het toilet wou zat er een kikker op de wc-bril. Na het avondeten kregen we de planning van de volgende dag en wat culturele achtergrondinformatie.

We zijn nu met een groepje van 7 man; een Nederlands koppel, een Brits koppel en Française en wij. Door het internationaal gezelschap is de voertaal Engels. En dat terwijl iedereen hier Nederlands praat. De Française is hier voor haar werk en ze schrijft een reisgids van Suriname. Dat moeten we zeker kopen. We gaan nu proberen te slapen. Eerst die klamboe goed krijgen en niet te veel naar die kruipende geluiden luisteren.

Dag 4

Het is hier moeilijk voor een hygiënefreak. Ons drinkwater is rivierwater dat gekookt werd. Als je dan de rivier ziet; er wordt in gebaad, gewassen (en de afloop van het toilet?). Het water uit de kraan wordt ook uit de rivier gepompt. Vandaag eerst een wandeling door het oerwoud. Vooral voor bomen en insecten. De gids is een Aboriginal-indiaan en weet veel door wat zijn opa vertelde. Alhoewel we in Marron-gebied zitten (zijn afstammelingen van weggelopen zwarte slaven) kan de uitleg evenwel door een indiaan gegeven worden. De Marrons hebben door de indianen leren overleven in dit oerwoud. Het grote verschil tussen de 2 volkeren is de omgang. De indianen zijn stille teruggetrokken, terwijl de negers heel luidruchtig zijn.

Fotograferen is wel een gedoe. Ik moet eerst toestemming vragen aan de gids, die het dan aan de persoon vraagt. Achter de rug snel klikken gaat moeilijk want als iemand anders ziet dat je trekt is het ook al boel. Deze namiddag zijn we naar Peti gevaren om daar te zwemmen en te chillen. Alles waterdicht verpakken, zwemvesten aan en dan bleek dat slechts in de volgende bocht te zijn. Kunnen zwemmen en liggen in natuurlijk bubbelbad. Er werden hangmatten vastgeknoopt en dan maar chillen. Ik werd er zenuwachtig van, zo heel de tijd niksen en ook niet de voorbijgangers mogen fotograferen. Daarna zijn we naar het dorp van de werknemers van het resort gaan bezoeken. Eigenlijk is het hun “werk”huis, want ze hebben noordelijker in de dorpen hun echte huis. Ziet er primitief uit, maar toch hoorden we een gsm afgaan in zo’n hutje. Vandaag sms verstuurd vanuit het oerwoud. Er staat ergens een tafeltje en daar is bereik. Gek, een halve meter ernaast lukt het dus niet!

Dag 5

Vroeg moeten opstaan voor junglewalk voor het ontwaken van de jungle. Viel een beetje tegen, niet zo heel veel dieren gezien. Daarna wat stroomafwaarts met de boot en tijdens het dobberen thee gekregen. Dan hadden we vrij tot lunch. Ben ons eiland nog wat gaan verkennen + gezwommen. Na de lunch zijn we met de boot naar het eerste dorp gevaren. Tussen de oude hutjes staan ook degelijke chalets. En stroom is er via de generatoren op benzine vanaf 6u30. De stroom krijgen ze van de regering. Iedereen heeft hier dus ook een gsm. In het volgende dorp was een groot feest; de beëdiging van de kapitein, soort burgemeester. Heel kleurrijk en authentiek. Dit was hun feest en geen show voor de toeristen. De nieuwe kapitein gaat elk huis apart bezoeken. Vele dorpelingen waren al goed zat. Weer niks mogen fotograferen. De volgende stop was in een ander resort waar de werknemers voor een “verrassing” zorgden: traditionele dans en liederen. Hier amateuristisch. Er zijn hier kinderen op vakantie, nichten en neven die in de stad leven. Die kennen niets van het oerwoud en kunnen ook niet zwemmen. Zo willen ze toch wat van hun cultuur “redden”.

Dag 6

Vandaag extra dag in Awarradam. We mochten onze verlangens doorgeven aan de gids. Iedereen wilde iets anders doen, zodat we een heel gevuld programma hadden. Eerst zijn we terug naar een kostgrondje gegaan. Als het grondje uitgeput is, kappen ze gewoon een ander stuk bos. Grondeigendom kennen ze hier niet. Als je materiaal nodig hebt ga je het gewoon halen in het bos. Daarna terug een junglewalk. Aapjes hebben een show gegeven en de gids heeft ons nog fotogenieke plekjes laten zien. Na het eten zijn we terug gaan zwemmen aan de stroomversnelling. Met gratis bubbelbad en wildwaterbaan. Daarna wat verder gevaren om te gaan vissen. De bootsman heeft een heel grote tijgervis kunnen vangen! Toen moest alles heel snel: het was al donker en het begon te onweren. Juist op tijd terug voor de regen. ’s Avonds nog een laatste boottocht op zoek naar kaaimannen. Gelukkig hadden we die daarvoor niet gezien of niemand zou durven zwemmen!

Dag 7

De laatste dag in Awarradam. Er stond niet echt iets op de planning voor vandaag. Het ontbijt was net iets later dan gewoonlijk en daarna kregen we ruim voldoende tijd om onze bagage in te pakken. Om 11 uur vertrok de boot terug naar de airstrip, om daar het vliegtuig te nemen terug naar Paramaribo. Het vliegtuigje was wat kleiner dan hetgeen waarmee we gekomen waren, en met 9 passagiers was er maar 1 plaats over. als er plaats over is kunnen de inboorlingen voor een prijsje mee. De echte lijndiensten zijn onbetaalbaar voor hun.er is ook wel een vaste bootdienst, maar dan zijn ze veel langer onderweg, ook afhankelijk van de waterstand. het is nu het grote droog seizoen en varen wordt moeilijker. Vanaf het vliegveldje konden we gelukkig meerijden met een busje dat klaarstond om mensen naar het hotel te brengen waar wij ook zitten, voor hen was deze rit sowieso inbegrepen. Na een duik in het zwembad zijn we naar de markt geweest die eigenlijk op zijn einde liep. Ook vele winkels waren al aan het sluiten. We hebben in McDonald’s gegeten omdat we het Surinaamse eten dat we altijd kregen op Awarradam wel beu waren. Dan zijn we terug naar het hotel gewandeld via een buurt waar we nog niet echt geweest waren. Maar het was al donker( om half zeven- evenaar!), dus hoop ik dat we met daglicht nog eens terug kunnen gaan om te fotograferen.

Dag 8

Vandaag fietsen met gids naar de Peperpot plantage. Eerst de fiets op een klein bootje naar de andere kant van de rivier. Al vlug maakten we een stop aan een kraampje naast de weg voor een kokoswater drink. Nog geen km verder weer stop aan een bar voor een flesje Fernandes (de Surinaamse Fanta, bestaat in verschillende smaken- geel en oranje zijn de lekkerste). Daarna naderden we al de plantage, of wat er van overschiet. Ze zijn het wel aan het restaureren, museum en guesthouses. De velden zelf zijn helemaal overwoekerd. Om 11 uur kregen we al lunch, roti, een gerecht van de Javanen. Moet met de handen gegeten worden. Heel de terugweg moesten we langs de grote baan, de enige baan naar het oosten, dus kan je voorstellen hoe druk dat was. Met een tegenvallende gids en route was dit niet zo geslaagd.

In de late namiddag zijn we nog wat in de wijken rond het hotel gaan wandelen. De Surinaamse Albert Heijn was juist gesloten, moeten we zeker terug gaan.

Onderweg kregen we een flyer voor all-in-one : eat,drink&swim. Zag er gezellig uit en hebben we daar gegeten

Dag 9

Bijna was het fout gelopen. De gids dacht dat hij ons in een ander hotel moest afhalen. Per toeval kwam hij hier om iets af te geven en zo heeft hij ons gevonden. Samen met een Hollands koppel naar Galibi, het indianendorp. Eerst een lange rit, met nodige plasstops. Volgens de boeken was deze weg erg beschadigd tijdens de binnenlands oorlog en nooit hersteld. Dat is dus ook al achterhaald, alles is opnieuw geasfalteerd, enkel 1 brug is nog niet af. Daardoor moesten we een stuk langs een bauxietweg met veel rood stof. De weg stopt in Albina aan de rivier. Aan de overkant Frans Guyana, waar alles veel duurder is. In Albina stikt het dus van winkeltjes en volgepropte kleine bootjes die constant over en weer varen. Waarschijnlijk illegaal.

Toen begon er voor ons nog een zware boot trip van 1 uur. Het regende en ook nog spatwater van de boot. Resultaat : tot op de onderbroek kletsnat. Maar Galibi heeft een prachtig strand. De gids en onze medereizigers zijn tof. Een wandeling door het dorp, ook hier al stenen huizen, ’s avonds elektriciteit. Stratenplan was ons niet echt duidelijk, nergens omheiningen of wegmarkering. Het dorp staat trouwens in de savanne, dus zandvlakte. En als onkruid (in onze ogen toch) steken hier en daar medicinale planten of eetbare wortels door het zand. Ze leven van de visvangst. Vissen worden in kapotte diepvriezers bewaard met ijsblokken, die ze in Albina (1 uur varen) gaan kopen. Zelf hebben ze alleen van 18u-23u stroom, die diepvriezers dienen dus enkel als isolatie box.

’s Avonds nog een culturele show : de oudjes van het dorp hebben voor ons gedanst en gezongen. Ze willen hun tradities levend houden, maar de jeugd is niet erg geïnteresseerd. Je ziet er trouwens alleen maar jongens, de meisjes trekken allemaal naar Paramaribo. De jongens lopen wat rond of shotten en vinden dat allemaal OK, de meisjes hebben liever de drukte van de stad.

Dag 10

Vroeg opgestaan voor de zonsopgang.

We hebben ook nog een strandwandeling gemaakt tot aan de andere kant van het dorp. Daar was een schooltje (nu gesloten wegens nog vakantie), een polikliniek (een broeder die wat EHBO kende, met minimale geneesmiddelen depot) en een waterzuiveringsinstallatie van de Vlaamse maatschappij voor watervoorziening. Dat laatste was nog niet in gebruik.

Toen terug met de boot, minder leuk nu want we wisten wat dat betekende : kleddernat worden. We zijn rechtstreeks naar Frans Guyana gevaren. Dat is een Frans departement, dus alles is zoals in Frankrijk ; auto’s rijden rechts, Franse nummerplaten en euro’s ! We zijn het strafkamp gaan bezichtigen, bekend van Papillon. Deed mij aan concentratie kampen denken. In 1954 is het kamp gesloten en zijn alle gevangenen vrij gelaten. De inwoners van Guyana zijn daar afstammelingen van. De vraag is hoe het met de criminaliteit daar is.

Met het bootje terug de rivier over naar Suriname. Geen pascontrole of douane gezien.

Onze medereizigers moesten in Marienburg afgezet worden, dus hebben we nog een beetje sightseeing gekregen want wij moesten terug naar Paramaribo.

Dag 11

Opgehaald en met weer een ander koppel helemaal naar het westen van Suriname. Gids is ex-piloot en vlotte babbelaar. Zijn collega is tegen berg gevlogen en sindsdien vliegt hij niet meer. Hij had ook op dat vliegtuig moeten zitten, maar dat was op het laatste toch geswitcht. Eerste stop in Groningen. De Surinamers respecteren elkaars cultuur en daarom gaat alles hier zo vlot. Zelf heeft de gids een Surinaamse moeder en Nederlandse vader. Maar boerka’s mogen van hem niet. En spleetogen zijn er ook al te veel, hindoes zijn vuile mensen, negers kan je niks mee aanvangen. Enkel op Javanen kan hij niks aanmerken. Nog een vissersdorpje bezocht waar de visopkopers duidelijk het rijkst worden. Wageningen is een ramp. Ooit reuze groot landbouwbedrijf met alle nieuwste snufjes. Zaaien, bewateren, pesticides gebeurde allemaal door vliegtuigen, zo groot was het. Onze gids had vroeger dit werk gedaan. Sinds de onafhankelijkheid zijn alle topmannen terug naar Nederland moeten vertrekken. Zonder know-how is alles ten onder gegaan. Verwaarloosde huizen, lege kliniek, koeien op het voetbalveld, leegstaande rijstverwerkingsfabriek. De gids is er nog niet goed van, hij heeft het bloeiend gezien.

Nieuw Nickerie, de tweede stad van Suriname is zo doods. 7500 inwoners. Ook leegstand. En Chinese supermarkten. Ze beginnen aan dumping prijzen, zodat de andere winkels failliet gaan en dan drijven ze hun prijzen op. Vele zijn hier illegaal, spreken geen Nederlands en passen zich niet aan. Zelfs in het kleinste dorpje vind je 6 of 7 supermarkten, je houdt het niet voor mogelijk. Waarschijnlijk ook illegale praktijken. Zo heeft de politie valse muntstukken in pvc buizen gevonden. Niet de eerste keer, werden als wisselgeld door de supermarkten in circulatie gebracht en zijn nu geldig geworden.

Deze avond naar de zeedijk voor zonsondergang, maar natuurlijk juist een wolk.

Dag 12

Bigi pan bezocht, een natuurreservaat van 136000ha. Gigantisch dus. Het gekke is dat je in dat reservaat mag vissen en jagen. Het is hier zo dun bevolkt dat de natuur zich blijkbaar snel herstelt. Veel vogels gezien ,maar niet de rode ibis van het logo. We zijn opgestapt aan de rivier en moesten dan verder via een kanaal. Dat lag hogerop, dus moesten we de boot naar boven helpen trekken langs rollen. We hebben 4 uur rondgevaren en dat werd wel wat hard zitten op de houten bankjes.

Op de terugweg (237km) was er niks meer gepland om te bezichtigen. De gids heeft verteld over zijn pilotentijd ; noodlanding in een rivier, aanbiedingen om te smokkelen…

Er zijn hier veel straathonden. Maar dat probleem wordt door die spleetogen opgelost ; hond is namelijk een delicatesse.

Er zijn geen flatgebouwen, zou onbewoonbaar zijn. Voor de hindoes mag er geen rund klaargemaakt worden onder hun dak, voor de moslims geen varken enz. Dus alleen maar vrijstaande huizen. Toch grond genoeg.

De zinken daken zijn functioneel : als de zon erop schijnt wordt dat kei heet en sterft alle ongedierte. Ook huizen op palen voorkomt dat slangen in je huis kruipen.

Dag 13

Vandaag stond er voor de verandering nog eens een ééndagstour op het programma. Een boottour langs de plantages in Commewijne. We waren iets te laat opgestaan dus hebben we onze tanden al gepoetst, rap ontbeten en direct vertrokken naar de steiger waar ze ons kwamen ophalen. Om 9u was er nog steeds geen spoor van een bootje te zien, terwijl we om 8u45 werden verwacht. We begonnen al te twijfelen of we aan de juiste steiger stonden. 5 minuten later was het bootje er dan eindelijk. Voor niets zo snel gegeten dus. De groep was redelijk groot en bestond uiteraard uit enkel Nederlanders. Maar het viel nog wel mee uiteindelijk.

Als eerste stop stond het fort van Nieuw-Amsterdam op het programma. Bij het aanmeren hebben we dolfijnen kunnen spotten, maar fotograferen was bijna onmogelijk. Soms zag je een vin of een bult.  Als fort heeft het daar eigenlijk nooit goed gefunctioneerd, deels omdat de kanonnen niet ver genoeg konden schieten(de rivier is daar heel breed). De bezienswaardigheden waren een oude gevangenis en kruithuizen, de 5-puntige omwalling was eigenlijk niet echt zichtbaar. Daarna terug in de boot op weg naar het volgende.

De volgende stop was Johanna en Margareta plantage, en van daaruit te voet naar Frederiksdorp. Degene die wilden mochten in de boot blijven zitten en werden met de boot naar Frederiksdorp gebracht. Slechts één vrouw, die net iets ouder was dan ze dacht en voordeed, bleef zitten. In Frederiksdorp werd de lunch geserveerd, weer kip met rijst natuurlijk… Daarna mochten we wat hangmateren, om daarna terug de boot in te gaan naar de volgende stop.

De volgende plantage was Rust & Werk, niet echt een goede naam eigenlijk. Nu is het eerder een vissersdorpje waar vooral Javanen wonen. Er wordt nog wel steeds aan veeteelt gedaan : kippenkwekerij en ook zo’n 5000 koeien staan er te grazen.  Er is daar veel werk en de bevolking neemt toe, alhoewel de plantages alleen per boot te bereiken zijn. Er is wel een lijn busboot.

We waren juist op tijd binnen voor een fikse regenbui.

Dag 14

Wouter heeft sinds gisteren koorts. We moesten pas om 11 u vertrekken en kon hij wat uitslapen. Het is hier keiheet en hij ligt onder twee dekens.

Een dik uur rijden naar Overbridge resort waar we twee keer overnachten. Dit is een bungalow park waar vooral Surinamers zitten. Het ligt aan de Suriname rivier in een bocht met strandje. Bij de opening van het park is de teen van de burgemeester afgebeten en sindsdien hangen er netten om de piranha’s weg te houden. Of die nog zin hebben weet ik niet want ze zijn op verschillende plaatsen kapot. Het is stilstaand water, daar gaan we niet in zwemmen. De Surinamers BBQ-en of hangmateren. De beloofde rust wordt verstoord door een graafmachine, en ook door de luidruchtige familie reünies.

Voor het eerst loopt de planning fout. We moesten vandaag naar de Jodensavanne. Die tour vertrekt ’s morgens en wij waren hier pas op de middag. Ze hebben gebeld en het is al opgelost, we gaan zondag. Gelukkig voor wouter, die is terug in bed gekropen want hij had kou. Ik verveel mij nu steendood. Ik heb geen boek of niks bij. Alleen wat reservekleren. Ik vergeet altijd wel iets en dat kan best lastig zijn. Gewoonlijk hebben we geen tijd om te lezen.

Voor het eerst zijn we zonder reisgenoten en ook geen begeleider. Ik weet niet goed wat met Wouter zijn ziekte te doen. We zijn al gestoken door insecten, ondanks de DEET. Hij heeft hoofdpijn en kou, griep symptomen dus of malaria?

We hebben twee kamers in de bungalow, Wouter slaapt zonder airco en ik met.

Dag 15

Vandaag vroeg moeten opstaan om naar Brownsberg te gaan. De kantine was speciaal open voor ons  en we hadden een tafel vol eten voor ons alleen. Wouter heeft nog steeds geen eetlust en ik lust alleen maar zoet op mijn nuchtere maag. Ik was beschaamd om dat zo onaangeroerd te moeten laten staan.

Iemand moest ons naar de grote baan brengen(7km van hier) waar we opgepikt moesten worden om 8uur. De receptioniste kwam om 8u aan en verschoot dat wij er nog stonden. Vlug vlug iemand opgetrommeld en tegen te hoge snelheid naar de grote baan. Daar werden we gedropt, te laat. Die man reed ook direct terug weg want was al opgeroepen voor ander jobke. Stonden we daar ,in the middle of nowhere, af en toe een auto die passeerde, beseffen dat je je gsm vergeten bent( er is hier overal bereik) en zelfs geen tel nummer. Gelukkig kwam ons busje snel aan, met gids Stefano terug, echt een lieve jongen.

Met nog een koppel en 2 Vlaamse vriendinnen nog een uur rijden. En die vriendinnen maar tetteren. Het laatste stuk was wel spannend, aarde weg en stijl omhoog. De airco moest zelfs af om meer power te hebben. We hebben een regenwoudwandeling gemaakt tot aan een waterval. Die stelde niet veel voor, maar het is ook het grote droogseizoen. De terugweg ( omhoog) was best pittig. Wouter heeft afgezien met zijn koorts. Maar we werden ruimschoots beloond : een aap vlak bij ons!

Na de lunch heb ik toch maar eens aan de gids gevraagd wat ik met de zieke Wouter moet doen. Hij bood spontaan aan om voor een dokter te zorgen, ik moest niks doen. En zo gemakkelijk gaat dat: het resort verwachtte al een man die onwel was, de dokter was gebeld en we mochten direct in een pick-up in naar de dokter. Woont die toch zeker hier achter de hoek! Wel gemakkelijk dat het onderzoek in het Nederlands kan. Malaria kon hij bijna met zekerheid uitsluiten ,maar heeft toch een labo aanvraag geschreven . Als het maandag niet beter is kunnen we in Paramaribo naar het labo.

Dag 16

Wouter opgestaan zonder koorts! Alleen nog wat slapjes, maar hij heeft de laatste dagen bijna niks gegeten. Vandaag weer een boottocht. Met een Hollands koppel dat nog eens bij ons was. De gids was een jood, maar we gingen ook naar de Jodensavanne. Dat zijn enkel nog wat ruïnes, maar de gids maakte het wel interessant. Het was 1,5uur varen en onderweg was ook van alles te zien. Een gestrand lichtschip, dat gered moest worden door een ander, maar mislukte en nu liggen er twee wrakken. Een brug uit 2007 is geramd door de zeilboot van een dronken hoge piet, en ligt er nu onbruikbaar bij. Het proces is nog steeds niet begonnen, zoals bij wel meer zaken hier.

Na de lunch terug richting “stad” . Een duik in het zwembad in afwachting dat de kamer vrij was. We zijn weer fietsen gaan huren tot morgen middag.

Deze avond naar de kathedraal gefietst. Die ging juist sluiten. Een pipo sprak ons aan en wilde ons nog wel een paar graven achter de kerk laten zien en wat andere weetjes. Deed mij denken aan die man in de kerk van Kwidzyn in Polen. Deze vroeg achteraf ook geld, maar voor zichzelf ( heb niet begrepen waarvoor eigenlijk). Als we hem morgen terug tegenkomen zal hij een ijsje trakteren.

We hebben nog rondgefietst in woonwijken. Als het donker is kan je wel binnen gluren. Na wat omzwervingen wist Wouter goed de richting terug (hij klopt mijn oriëntatie gevoel). Dan zijn we in een Chinese supermarkt nog wat eten gaan kopen en Wouter heeft ook een plaatselijke rum meegenomen. Had hij ineens succes bij de omstaanders ! Hey man, 1 slok en je hebt direct stroom !

Dit is onze laatste avond. Morgen met de fiets nog wat souvenirs kopen, misschien nog een duik in het zwembad en dan om 12u30 de bus naar het vliegveld. De volgende nacht is in het vliegtuig en we landen dinsdag om half acht ’s morgens in Schiphol.

Nu proberen alles in de valies te krijgen.

fotoboek : http://www.blurb.com/b/4711593-suriname

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s